บทที่ 1879

หลิงอวี๋กลับมาถึงที่โรงเตี๊ยมก็เห็นว่าวันนี้โรงเตี๊ยมคลาคล่ำไปด้วยผู้คน คนทุกประเภทล้วนอยู่ที่นี่

หลิงอวี๋สั่งอาหารสองสามอย่างกับเสี่ยวเอ้อร์ และให้เขานำอาหารไปส่งที่ห้องของตน และขณะที่นางกำลังจะกลับห้อง ในตอนที่เดินผ่านโถงรับแขกนั้น นางก็ได้ยินชื่อที่คุ้นเคย… หลิงอวี๋!

หลิงอวี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่มิได้รีบหันกลับไป คราวที่แล้วเป็นเพราะนางได้ยินชื่อนี้แล้วหันกลับไป นางจึงถูกแม่ทัพผู้นั้นเผยเพ่งเล็ง ทั้งยังทำให้ป้าวเฉิงเกิดความสงสัยอีกด้วย

หลิงอวี๋ หรือว่านี่คือชื่อจริงของตน?

ก่อนหน้านี้หลิงอวี๋ก็สงสัยอยู่ และในใจของนางก็คิดว่าตนคือหลิงอวี๋ไปแล้วเช่นกัน

ดังนั้นเมื่อได้ยินชื่อนี้ นางจึงเดินไปสองสามก้าวก่อนจะหยุด

จากนั้นก็ได้ยินว่ามีคนเอ่ยขึ้นมา “ตอนนี้ตระกูลเฉียวเสนอรางวัลก้อนโตเป็นการนำจับสตรีชื่อหลิงอวี๋ รางวัลนั้นเป็นเงินจำนวนห้าล้าน! หากสามารถจับหลิงอวี๋ได้ พวกเราก็จะมีเงินกันเป็นกอบเป็นกำแล้ว!”

ที่แท้ก็มิได้เรียกตน แค่เอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาในการสนทนาก็เท่านั้น

หลิงอวี๋ใจเต้นรัว แล้วหันกลับไปเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ “หากอาหารของข้าเสร็จแล้วก็ยกมาที่นี่แล้วกัน ข้าจะกินที่โถงรับแขก!”

“ขอรับ!”

เสี่ยวเอ้อร์จึงรีบหาโต๊ะที่มุมห้องโถงให้นาง

จากนั้นหลิงอวี๋ก็นั่งลง แล้วดื่มชาขณะที่ฟังคนเหล่านั้นพูดคุยกันไปด้วย

“เงินห้าล้านจะมาถึงมือพวกเราได้อย่างไรกัน ทันทีที่ตระกูลเฉียวเสนอเงินรางวัลมา ผู้คนจากทุกเส้นทางก็ล้วนกระตือรือร้นที่จะลองกันทั้งนั้น อีกทั้งคนของตำหนักหมาป่าสวรรค์ก็ออกมาเคลื่อนไหวอีก พวกเราจะไปเทียบเทียมความสามารถในการตามหาคนของตำหนักหมาป่าสวรรค์ได้อย่างไรเล่า!

คนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัยใคร่รู้ “พี่ชาย หลิงอวี๋ผู้นี้ไปทำอะไรไว้หรือ เหตุใดตระกูลเฉียวจึงจ่ายเงินจำนวนมากถึงเพียงนั้นเพื่อตามจับนาง?”

คนที่พูดก่อนหน้านี้ดูท่าทางเป็นผู้รอบรู้ แล้วเขาก็เอ่ยออกมาอย่างลึกลับ “พวกเจ้ารู้จักเฉียวเค่อนายน้อยตระกูลเฉียวใช่หรือไม่ เขาถูกสตรีที่ชื่อหลิงอวี๋ผู้นี้สังหาร ดังนั้นนายหญิงตระกูลเฉียวจึงเสนอเงินรางวัลนี้ขึ้นมาด้วยความโกรธ!”

“นายน้อยตระกูลเฉียวถูกสังหารหรือ? เป็นไปได้อย่างไร!”

คนจำนวนมากที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ล้วนรู้สึกประหลาดใจ