บทที่ 1881

หลิงอวี๋เห็นเช่นนั้นก็ใจเต้นขึ้นมา ผู้รอบรู้ผู้นี้เป็นคนมีความสามารถในการสืบข่าว บางทีตลอดการเดินทางร่วมกันนี้อาจจะช่วยดูแลกันและกันได้

“พี่ชาย ท่านก็จะไปเมืองหลวงแดนเทพเช่นกันหรือ!”

หลิงอวี๋เป็นฝ่ายก้าวเข้าไปทักทายเขาก่อน “เมื่อคืนข้าได้ยินท่านเล่าเรื่องที่โรงเตี๊ยม ข้าชื่นชมในการเรียนรู้ของพี่ชายยิ่งนัก!”

หลิงอวี๋มิกล้าใช้ชื่อเจียงอวี๋อีกต่อไปแล้ว เฉียวไป๋รู้จักชื่อนี้ และนางต้องป้องกันเบาะแสต่าง ๆ ที่จะเปิดเผยตัวตนเอาไว้ก่อน

เมื่อคืนผู้รอบรู้ดื่มหนักมาก จนมิรู้ว่ามีใครบ้างที่อยู่ในโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นว่าคุณชายผู้นี้รู้จักตน ก็คิดว่าเขารู้จักตนที่โรงเตี๊ยมจริง ๆ จึงยิ้มและพยักหน้าให้

ผู้รอบรู้อายุราว ๆ ยี่สิบปี หน้าตาหล่อเหลา แต่สวมอาภรณ์ค่อนข้างเรียบง่าย เห็นได้ว่าเขาขัดสนเงิน

“เรือใหญ่ที่จะไปเมืองหลวงแดนเทพเหล่านั้น โดยปกติแล้วล้วนเป็นเรือที่ตระกูลร่ำรวยเช่าเอาไว้ มิอนุญาตให้พวกเราโดยสารไปด้วย!”

ผู้รอบรู้เอ่ยออกมาอย่างท้อแท้ “เรือขนส่งสินค้าก็มีการป้องกันเข้มงวดมาก หากไม่มีคนคุ้นเคยที่แนะนำให้ก็มิอนุญาตให้พวกเราโดยสารเช่นกัน!”

หลิงอวี๋หามานานแล้วก็เป็นอย่างที่ผู้รอบรู้พูดจริง ๆ

ทว่าหากจะเช่าเรือลำหนึ่งไปเมืองหลวงแดนเทพนั้น จะต้องจ่ายเงินหลายหมื่นตำลึง ในมือนางมีเงินอยู่มิถึงสามพันตำลึง

เงินรางวัลห้าพันตำลึงที่ได้รับมาจากข้าหลวงเก๋อก่อนหน้านี้ หลิงอวี๋แบ่งให้กับป้าวซวนพกติดตัวไว้สองพันตำลึง เผื่อไว้ใช้ยามจำเป็น

“เราลองหาดูอีกสักหน่อยเถิด น่าจะมีคนให้เราโดยสารไปได้!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างมิย่อท้อ

ผู้รอบรู้เห็นหลิงอวี๋อยู่คนเดียวไม่มีคนรอบข้างก็เริ่มซุบซิบขึ้นมา “น้องชาย เจ้าจะไปเมืองหลวงแดนเทพเพื่อจะไปอาศัยอยู่กับญาติ หรือว่าจะไปหาโอกาสในการทำการค้าหรืออย่างไร?”

หลิงอวี๋จึงยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไป “ไปดูว่าจะมีโอกาสหาเงินบ้างหรือไม่! ครอบครัวของข้ายากจนเกินไป ข้าได้ยินมาว่าที่เมืองหลวงแดนเทพนั้นมีโอกาสมาก ดังนั้นข้าจึงอยากจะไปดู!”

“ข้าก็เช่นกัน…”

ผู้รอบรู้ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “จริงสิ ข้ายังมิได้แนะนำตัวเลยข้าชื่อสิงจั๋ว!”

“ข้าบอกเจ้าได้เลยว่าที่เมืองหลวงแดนเทพมีโอกาสมากจริง ๆ หากเจ้ามีวรยุทธ์ ก็ไปหาตระกูลใหญ่ ๆ แล้วเป็นผู้คุ้มกัน เดือนหนึ่งก็มีรายได้หลายสิบตำลึงแล้ว!”