บทที่ 19

แม่นมลี่โขกศีรษะขอร้องจนเลือดกระเด็นออกมา จนเลือดไหลหยดลงมาที่หน้าผากของนาง!

นี่ให้เสี่ยวเมาทั้งเศร้าและหวาดกลัว!

ขอบตาของหลิงอวี๋แดงรื้นไปด้วยน้ำตา และนางตะโกนอย่างทรมานใจว่า "แม่นมลี่ ลุกขึ้น อย่าขอร้องเขา!"

"มาถึงวันนี้แล้ว ข้าอยากดูสิว่าเซียวหลินเทียนจะตัดเส้นเอ็นข้ายังไง!"

แม่นมลี่ยิ่งกระวนกระวายใจ กลัวว่าเซียวหลินเทียนจะโกรธ ดังนั้นนางจึงยังคงก้มหน้าและขอร้องต่อไป

“เสี่ยวเมา ไม่ต้องกลัว ไปช่วยพยุงแม่นมลุกขึ้นมา!”

หลิงอวี๋ดันตัวเสี่ยวเมาเบา ๆ

เมื่อเห็นว่าชิวเฮ่ากำลังเข้ามาใกล้ เสี่ยวเมาก็วิ่งไปด้านหน้า และยืนขวางอยู่ข้างหน้าหลิงอวี๋

เขาพยายามปกป้องหลิงอวี๋ด้วยร่างกายเล็ก ๆ ของเขา!

เขาตะโกนว่า "ในเมื่อท่านแม่ต้องตาย เสี่ยวเมาและแม่นมก็จะไปตายพร้อมกับท่านแม่!"

หัวใจที่หนาวเหน็บของหลิงอวี๋รู้สึกอบอุ่นทันทีจากสิ่งเสี่ยวเมาได้กระทำ!

อดีตหลิงอวี๋เมินเฉยต่อเด็กที่น่ารักขนาดนี้ได้อย่างไร!

แทนที่จะปฏิบัติต่อเซียวหลินเทียนด้วยความจริงใจ ควรใช้ความรักนี้กับเสี่ยวเมาแทนมากกว่า

ลูกที่มีน้ำใจและกตัญญูเช่นนี้ หลิงอวี๋ควรจะเป็นแม่ที่มีความสุขที่สุดในโลก!

ไม่ใช่เอาความรักไปทุ่มเทให้คนโง่เง่าเช่นนี้!

หลิงอวี๋จับไหล่เสี่ยวเมา ผลักเบา ๆ และยิ้ม

"ถ้าอยากปกป้อง แม่จะปกป้องเอง! เสี่ยวเมายังเด็กอยู่ โตมาก็ค่อยปกป้องแม่นะ!"

“เด็กดี เชื่อฟัง ไปช่วยพยุงแม่นมขึ้นมาเถอะ!”

เสี่ยวเมานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปอย่างเชื่อฟัง

ชิวเฮ่าฉวยโอกาสคว้าตัวหลิงอวี๋ขึ้นมา...

หลิงอวี๋ตะโกนเสียงดัง "เซียวหลินเทียน อาชญากรที่ทำผิดทุกคนยังมีโอกาสขึ้นศาลตัดสินเลยนะ!"

"เจ้ามาตัดสินข้าโดยไม่ตรวจสอบ หรือถามอะไรสักอย่าง! เจ้าคิดว่ามันยุติธรรมกับข้ารึ?"

“จะดีจะชั่วยังไง ข้าก็ยังเป็นพระชายาของเจ้าอยู่วันยังค่ำ แต่เจ้าจะเชื่อคำพูดของบ่าวรับใช้ทั้งสองมากกว่าจะให้โอกาสข้าพูดอะไรสักคำเลยรึ?”

“หรือว่า... เจ้าอยากจะฆ่าข้าให้ตายขนาดนั้นเลยหรือ?”

"ทั้งหมดนั้นเป็นเจ้าที่สั่งให้หลิงผิงวางยาพิษข้า! เมื่อเห็นว่านางทำไม่สำเร็จ เจ้าก็อดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะจัดการเองให้เรียบร้อยสินะ?"

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเซียวหลินเทียนอึ้มครึมอย่างเคร่งเครียด เขาจ้องมองที่หลิงอวี๋อย่างขุ่นเคืองใจ

นางกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร

ใครวางยานาง?