บทที่ 20

ไป่สือออกมาหลังจากที่เขาเข้าไปได้สักพักด้วยสีหน้าที่ย่ำแย่มาก

โดยไม่ทันให้เซียวหลินเทียนถาม เขารีบบอกด้วยตัวเอง "ทูลท่านอ๋อง ในยามีสารหนูอยู่พ่ะย่ะค่ะ!"

“ท่านอ๋อง ข้าสาบานต่อสวรรค์ ยาที่ข้าสั่งไม่มีสารหนูพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนโบกมือ "เอาเถอะ ข้าเชื่อในตัวเจ้า!"

ชิวเฮ่ากลอกตาไปทางหลินผิง รีบวิ่งไปคว้ามือนางแล้วตะคอกถาม "นังบ่าวชั่ว บอกมา ทำไมถึงมีสารหนูในยาได้"

“เจ้าคิดใส่ร้ายท่านไป๋รึ?”

หลิงผิงถูกเขาบีบไหล่อย่างแรง เจ็บมากยิ่งนัก

นางรู้ว่าชิวเฮ่ากำลังเตือนนางว่าอย่าพูดเรื่องไร้สาระ!

“ท่านอ๋อง! บ่าวผิดไปแล้ว!” หลิงผิงคุกเข่าอ้อนวอน

"ข้าไม่รู้ว่าสารหนูมาจากไหน บ่าวสาบานต่อสวรรค์ บ่าวไม่มีเจตนาจะทำร้ายพระชายา!"

"แล้วสารหนูมาจากไหน?"

ชิวเฮ่าพูดด้วยความโกรธ "มันมีขาวิ่งเข้าไปเองงั้นรึ?"

หลิงผิงก้มหน้าลงและสะอื้นไห้ "บ่าวไปที่ห้องเก็บของเพื่อรับยาตามใบสั่งยาที่ท่านไป๋สั่ง ยาต้มเป็นบ่าวที่จัดการเองทั้งหมด!"

“ตอนที่บ่าวต้มยา พ่อครัวทุกคนในครัวล้วนเห็นอยู่ด้วยกันทั้งหมด บ่าวจะเอาโอกาสที่ไหนลงมือได้!”

“หลังจากต้มยาเสร็จแล้ว บ่าวและแม่นมหลี่นำมาส่งยาด้วยกัน พวกนางเป็นพยานพิสูจน์ได้ว่าบ่าวไม่ได้ทำอะไรผิด!”

แม่นมหลี่ที่ถูกหลิงอวี๋ตัดเส้นเอ็นก็เอ่ยสนับสนุนด้วย "ใช่ พวกเรายกยามาเข้ามากับหลิงผิง พวกเรานำมันมาจากห้องครัวตรงมาที่นี่โดยไม่หยุดกลางคันที่ไหน..."

“ในเมื่อไม่มีโอกาสวางยาพิษ ทำไมในยาถึงมีสารหนูได้?” ชิวเฮ่าถามด้วยความสงสัย

หลิงผิงมองไปที่เซียวหลินเทียนอย่างระมัดระวัง นางก้มหน้าลงและน้ำตาไหลลงมา

ชิวเฮ่าเริ่มหมดความอดทนและด่าว่านาง "มีอะไรจะพูดก็พูดมา! เจ้าจะร้องไห้ฟูมฟายทำไม?"

“มีเรื่องคับข้องใจอะไร ถ้าเจ้าไม่พูด ท่านอ๋องจะตัดสินให้เจ้าได้อย่างไร?”

หลิงผิงรวบรวมความกล้าของนางและตะโกนบอกไปว่า "บ่าว...บ่าวสงสัยว่าพระชายากำลังพยายามใส่ร้ายบ่าว!"

หลิงอวี๋ดูหลินผิงและชิวเฮ่าเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอย่างอดทน

นางอยากจะเห็นว่าหลิงผิงจะโยนความผิดใคร!

เซียวหลินเทียนอยากจะสืบสวน จึงไม่ใช่กงการอะไรของเขา!