บทที่ 21

หลิงอวี๋ค่อย ๆ เดินไปข้าง ๆ เซียวหลินเทียน

นางเห็นใบหน้าด้านข้างเซียวหลินเทียนสันกรามคมชัด

คิ้วที่เฉียงตรงของเขา ดวงตาสีดำที่เฉียบคม ริมฝีปากบางและเม้มเล็กน้อย ล้วนแสดงถึงความสง่างามและสูงศักดิ์!

เหมือนอินทรีในยามราตรีกาล เย็นชาและหยิ่งยโส!

ผู้ชายคนนี้หล่อจริง!

และเย็นชามากด้วย!

เซียวหลินเทียนมองหลิงอวี๋ พร้อมกับขมวดคิ้วแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเป็นประจำ เขาไม่ชอบให้นางอยู่ใกล้เขามากนัก

หลิงอวี๋พูดอย่างไม่รีบร้อนอะไร "ท่านอ๋อง คิดว่าหลิงผิงพูดความจริงหรือไม่?"

เซียวหลินเทียนยิ้มอย่างเย็นชาและไม่พูด

หลิงอวี๋ยิ้ม "ข้าเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้! และท่านอ๋องเองก็เป็นผู้ตัดสิน!"

“ในเมื่อท่านอ๋องไม่เชื่อข้า ดังนั้นข้าพูดไปท่านก็คงไม่ฟัง!”

“งั้นท่านอ๋องก็ตัดสินซะสิ!”

คิ้วของเซียวหลินเทียนกระตุก

หลิงอวี๋หาว่าเขาจะตัดเอ็นของนางโดยไม่ถามอะไรเลยงั้นหรือ?

“ท่านอ๋อง สิ่งที่บ่าวพูดนั้นเป็นความจริง! ท่านอ๋องจะเข้าข้างพระชายาเพียงเพราะบ่าวมีฐานะต่ำต้อยงั้นหรือ!”

หลิงผิงร้องไห้ "พระชายาตัดเส้นเอ็นข้าขาดแล้ว ท่านยังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ?"

“ท่านยังอยากจะเอาชีวิตบ่าวอีก ทำไมท่านถึงเลวทรามเช่นนี้?”

“เออก็ข้ามันเลว!”

หลิงอวี๋มองนาง ชี้ไปที่ผู้คนรอบ ๆ ตัวเขา พร้อมเย้ยหยันอย่างแฝงความนัย

“พวกเจ้าทุกคนไม่ได้คิดว่าข้าชั่วร้ายหรือ? นั่นคือเหตุผลที่พวกเจ้ากล้าทำร้ายข้า!”

“เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า...ข้า หลิงอวี๋ถูกอ๋องอี้รังเกียจ!

“ดังนั้น ต่อให้พวกเจ้าใส่ร้ายข้า อ๋องอี้ก็พร้อมที่จะเข้าข้างพวกเจ้าอย่างไรล่า!”

“เหมือนกับตอนนี้! พบว่ามีสารหนูอยู่ในยา! ท่านอ๋องไม่พูดอะไรสักคำ เห็นได้ชัดว่าให้โอกาสข้าพิสูจน์ตัวเอง!”

“แต่ข้าเดาว่า เขาจะไม่เชื่อสิ่งที่ข้าพูด!”

ใบหน้าของเซียวหลินเทียนเย็นชาราวกับน้ำแข็ง หลังจากถูกหลิงอวี๋แทงใจดำ เขาก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป

เขาขัดนางอย่างเยือกเย็น "หากเจ้าไม่บอกข้า เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะเชื่อหรือไม่!"

หลิงอวี๋แค่บีบให้เซียวหลินเทียนพูดคำเหล่านี้ออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางชี้ไปที่หลิงผิงและพูดว่า "ข้ายังคงยืนยันว่าหลิงผิงวางยาพิษฆ่าข้า!"

"เหตุผล...คือปิ่นนกกระเรียนที่อยู่บนหัวนาง!"

เมื่อหลิงผิงได้ยินสิ่งนี้ นางก็ยกมือสัมผัสปิ่นปักผมนกกระเรียนคาบมุกบนหัวโดยไม่รู้ตัว หน้านางเปลี่ยนสีไปและรีบแก้ต่างทันที

"นี่ นี่คือสิ่งที่พระชายาประทานให้บ่าว!"

เมื่อแม่นมลี่ถูกหลิงอวี๋ทำให้ได้สติ แม่นมลี่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เมื่อเห็นปิ่นบนหัวของหลิงผิง