บทที่ 1906

จางอิ๋งได้พูดคุยเรื่องการแต่งงานกับลูกชายของเย่ซื่อฝานแล้ว และต่อไปหอโอสถซ่างกู่ก็จะเป็นครอบครัวสามีของนาง นางมิอาจทนเห็นหอโอสถซ่างกู่ถูกแทนที่ได้ ดังนั้นนางจึงแสวงหาผู้มีความสามารถให้กับหอโอสถซ่างกู่อย่างกระตือรือร้น

ทันทีที่เสียงกลองหยุดลง จางอิ๋งก็อดใจรอมิไหวที่จะเก็บตำรับยาของผู้เข้าสอบ

จางอิ๋งรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋จำแนกส่วนผสมโอสถได้เพียงสิบห้าชนิดเท่านั้น

จากผลงานของหลิงอวี๋ในรอบแรก อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะจำแนกได้สักสิบแปดชนิด เหตุใดถึงได้แค่สิบห้าชนิดกัน

ทางด้านหลงอิงที่ลงทะเบียนเรียนกับหอโอสถไป๋เป่าเขียนตำรับยายี่สิบชนิดได้ถูกต้องทั้งหมด และอยู่ในอันดับที่หนึ่งของกลุ่มนี้

ส่วนจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเขียนตำรับยาได้สิบห้าชนิด แต่มีตำรับยาสองแผ่นที่มีข้อผิดพลาด ตำรับยาแผ่นหนึ่งระบุเครื่องยาสมุนไพรมิครบถ้วน และอีกแผ่นหนึ่งเขียนชื่อสมุนไพรผิด

โดยรวมแล้ว จ้าวหรุ่ยหรุ่ยอยู่ในอันดับที่สาม และหลิงอวี๋อยู่ในอันดับที่สอง

“อาจารย์ พวกเราต้องการผู้มีความสามารถที่โดดเด่นยอดเยี่ยมที่สุด ถึงจะเหนือกว่าหอโอสถไป๋เป่าได้ สิงอวี๋ผู้นี้มิเก่งกาจเท่าหลงอิง จะให้ข้าไปหาหลงอิงเป็นการส่วนตัวแล้วขอให้นางเปลี่ยนมาลงทะเบียนเรียนในชั้นเรียนของท่านหรือไม่เจ้าคะ?”

จางอิ๋งเสนอแนะ

แม้จะยังมีการสอบแข่งขันอีกหนึ่งรอบ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนักปรุงโอสถคือความสามารถในการจำแนกเครื่องยาสมุนไพร หากทักษะด้านอื่น ๆ ยังขาดตกบกพร่องก็สามารถฝึกฝนเพิ่มเติมได้ในภายหลัง

ทว่าเมื่อเย่ซื่อฝานพิจารณาตำรับยาที่หลิงอวี๋เขียน เขาก็ยิ้มขึ้นมาทันทีแล้วพูดว่า “เจ้าเชื่อหรือไม่ ในขณะที่เจ้าดูถูกสิงอวี๋ ไป่หลี่ไห่กลับกำลังคิดหาวิธีที่จะดึงตัวนางไปจากพวกเรา?”

“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ? หรือว่าไป่หลี่ไห่มีหลงอิงกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแล้วก็ยังมิพอใจอีก จึงคิดจะเก็บสามอันดับแรกเอาไว้ในมือของตัวเอง?”

จางอิ๋งขมวดคิ้ว

“เสี่ยวอิ๋ง จงอย่ามองแค่เพียงผิวเผิน เจ้ามิสังเกตเห็นหรือว่าตอนที่กำลังเขียนตำรับยานั้นสิงอวี๋เอาแต่มองไปรอบ ๆ?”

“เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่านางมองอะไร?”

เย่ซื่อฝานให้คำชี้แนะแก่ว่าที่ลูกสะใภ้

“อาจารย์ ข้ามิทันได้สังเกตเลยว่านางมองอะไร… ข้าเข้าใจว่านางคงนึกตำรับยามิออก ก็เลยมองไปรอบ ๆ เพื่อพยายามนึก!”

จางอิ๋งกล่าวด้วยความเขินอาย