บทที่ 1907

“พี่ใหญ่ ข้ากลับมาแล้ว! จะบอกให้ วันนี้ข้าผ่านการประเมินได้ตั้งสองรอบ ขอเพียงวันพรุ่งข้าผ่านเข้าไปเป็นห้าอันดับแรกได้ ข้าก็จะได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาชิงหลงแล้ว!”

หลิงอวี๋วิ่งเข้ามาในเรือนหลังเล็กของตัวเองอย่างลิงโลด ยังมิทันเห็นผู้รอบรู้นางก็เอ่ยตะโกนด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“จริงหรือ? เจ้ายอดเยี่ยมมากน้องหญิง!”

เมื่อได้ยินเสียงของหลิงอวี๋ ผู้รอบรู้ก็วิ่งออกมา

“จริงสิ!”

ขณะที่หลิงอวี๋พูดอยู่และกำลังจะปิดประตู ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาผลักหลิงอวี๋แล้วตามเข้ามา

“เจ้าเป็นใคร?”

เมื่อผู้รอบรู้เห็นหลิงอวี๋ถูกผลักจนเซ เขาก็รีบเข้าไปช่วยนาง จากนั้นก็บังตัวนางเอาไว้และมองผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวัง

คนที่เข้ามาเป็นบุรุษวัยยี่สิบกว่า รูปร่างสูงโปร่ง มีสีหน้าและแววตาที่เหี้ยมโหด

“ข้าเป็นใครมิสำคัญ สิงอวี๋ เจ้าอยากเข้าไปเรียนปรุงโอสถที่สำนักศึกษาชิงหลงหรือไม่?”

บุรุษผู้นั้นถาม

“เหลวไหล หากมิอยากเข้า แล้วน้องหญิงข้าจะไปลงทะเบียนหาปะไร?”

ผู้รอบรู้ตวาดอย่างมิไว้หน้า “เจ้าเป็นใครกันแน่ มาทำอะไรที่บ้านของพวกข้า?”

บุรุษผู้นั้นเหลือบมองผู้รอบรู้อย่างเฉยเมยและพูดกับหลิงอวี๋ว่า “ขอเพียงเจ้าตอบตกลงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหอโอสถไป๋เป่า เจ้าก็จะผ่านการสอบแข่งขันของวันพรุ่งได้อย่างราบรื่น!”

หลิงอวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็เดินออกมาจากด้านหลังผู้รอบรู้ พลางมองไปที่บุรุษผู้นั้นแล้วถามอย่างเย็นชา

“หากข้ามิตอบตกลงเล่า?”

บุรุษผู้นั้นขมวดคิ้วด้วยความมิพอใจ แต่ยังคงพูดอย่างอดกลั้น “หอโอสถซ่างกู่ไปมิรอดแล้ว หลายปีมานี้ที่นั่นไม่มีตำรับยาใหม่ ๆ เลย พวกเขาคงยื้อต่อไปได้อีกมินานหรอก!”

“แต่หอโอสถไป๋เป่านั้นต่างออกไป ที่นี่เจริญรุ่งเรืองและทรงอำนาจ อีกทั้งยังจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อให้เจ้ากลายเป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถได้อย่างราบรื่น!”

"ถึงตอนนั้นเบี้ยหวัดของเจ้าก็อาจจะพุ่งสูงถึงหนึ่งล้านต่อปี ดังนั้นการเข้าร่วมกับหอโอสถไป๋เป่าจึงเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดที่สุด!”

หลิงอวี๋ถามอย่างดื้อรั้น “แล้วหากข้ามิตอบตกลงเล่า?”