บทที่ 1911

หลิงอวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ มิรู้เลยว่าควรจะต้องพูดอะไร

เหตุใดหลงอิงถึงอยากเอาชนะจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้ได้?

ด้วยความสามารถของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแล้ว แม้นางจะพ่ายแพ้นางก็ยังได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาชิงหลง

“ห้าหมื่นมิพอ เช่นนั้นข้าให้หนึ่งแสนไปเลย! ข้าจะต้องเอาชนะจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้ได้!”

หลงอิงกล่าวอย่างดุดัน

“เหตุใดกันหรือ? มีความหมายอะไรสำคัญหรือไม่?”

หลิงอวี๋ถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย

“จะบอกความจริงให้ก็แล้วกัน ตระกูลเฉียวกำลังมองหาคู่แต่งงานให้กับผู้นำตระกูลคนใหม่ แล้วข้า… ข้าก็ชื่นชอบนายน้อยตระกูลเฉียว หากข้าได้ที่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียวก็จะมองข้าต่างออกไป!”

หลงอิงทำท่าทางเขินอาย

นายน้อยตระกูลเฉียว?

นั่นเฉียวไป๋มิใช่หรือ?

เขาจะแต่งงานแล้วรึ?

หลิงอวี๋ตกตะลึง แต่แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้ตอนที่หลงอิงทะเลาะกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ในตอนนั้นหลงอิงทีท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก็เพราะต้องการล้างแค้นให้ศิษย์พี่ของนาง

หลิงอวี๋นึกว่าหลงอิงรักเฉียวเค่อ แต่คาดมิถึงว่าตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นเฉียวไป๋แล้ว!

นอกจากนี้เหลยเหวินยังเคยพูดไว้ว่า พี่ชายของนางเป็นหนี้เพราะหลงอิงมากกว่าหนึ่งแสน…

หลิงอวี๋พูดมิออก หรือว่าหลงอิงจะเป็นสตรีหลายใจที่ตกหลุมรักทุกคนที่นางพบ

“ได้หรือไม่ ตอบข้ามาสิ!”

เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋ตอบช้ากอปรกับมีบัณฑิตเข้ามากันมากขึ้นเรื่อย ๆ หลงอิงก็ร้อนใจและกดเสียงต่ำพูดจาโหดเหี้ยม

“สิงอวี๋ เจ้ารู้ตัวตนของข้า ที่ข้าให้เงินเจ้าก็เพราะข้าเคารพเจ้า อย่าบังคับให้ข้าใช้วิธีอื่นมาจัดการกับเจ้าเลย!”

หลิงอวี๋พูดมิออกยิ่งกว่าเดิม หลงอิงผู้นี้ก็เหมือนกับเหมียวหยาง หากบังคับหรือติดสินบนมิได้ก็คิดจะลงมือกับตนน่ะรึ?

หลิงอวี๋เพียงแค่ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ข้ามิได้บอกว่ามิได้เสียหน่อย ได้สิ!”

ในขณะนี้หลิงอวี๋คิดว่ามิว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางจะไม่มีทางให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้อันดับหนึ่งไปครอง