บทที่ 1912

หลงอิงและจงเจิ้งเฟยต่างมีข้อมูลภายใน และการคาดการณ์ของพวกนางก็แม่นยำ การสอบแข่งขันในวันนี้คือการจับคู่เครื่องยาสมุนไพรเพื่อกลั่นโอสถ และผู้ชนะจะถูกตัดสินจากคุณภาพของเม็ดยา

เหลยเหวินพูดกับหลิงอวี๋ด้วยความรู้สึกผิด “เสี่ยวอวี๋ ข้าอยู่กลุ่มเดียวกับเฟยเฟย เจ้าไปหาคู่เองก็แล้วกัน! ต้องขอโทษด้วย พอดีพวกเรานัดกันไว้แล้ว!”

“มิเป็นไร ข้าจะไปหาคู่เอง!”

ยังมิทันที่หลิงอวี๋จะพูดจบ ก็มีบัณฑิตหลายคนพากันเดินเข้ามาหานาง

พวกนางทุกคนคิดว่าหากได้คู่กับหลิงอวี๋ที่ได้คะแนนสูงในการสอบจำแนกสมุนไพรและการสอบเขียนตำรับยา พวกนางก็จะได้เปรียบ

“สิงอวี๋ เจ้ามาคู่กับข้าเถิด!”

“สิงอวี๋ คู่กับข้าสิ คะแนนของข้ามิแย่หนา หากคู่กับข้าพวกเราจะต้องชนะแน่นอน!”

บัณฑิตหลายคนพากันยื้อแย่งหลิงอวี๋เข้ากลุ่ม

หลงอิงเองก็เดินเข้ามาหาและพูดพร้อมกับยิ้มตาหยี “สิงอวี๋ พวกเรามาคู่กันเถอะ!”

บัณฑิตหลายคนที่มาก่อนต่างมองหน้ากัน มิกล้าแย่งชิงกันอีก แต่กลับจ้องหลิงอวี๋ตาปริบ ๆ ด้วยหวังว่าหลิงอวี๋จะเลือกตน

“ข้าจับคู่กับหลงอิงก็แล้วกัน!”

หลิงอวี๋รับเงินห้าหมื่นจากหลงอิงมาแล้ว แน่นอนว่าต้องเลือกเพียงหลงอิงเท่านั้น

บัณฑิตหลายคนที่มิสามารถเอาชนะหลงอิงได้ก็พากันเดินออกไปด้วยสีหน้ามิพอใจ

“ที่แท้นางก็มิต่างจากคนอื่นเลย หัวสูงกันหมด!”

“เอาใจหลงอิงเช่นนี้ คงคิดจะให้หลงอิงดูแลนางมากขึ้นกระมัง? หึ พวกเลือกปฏิบัติ!”

บัณฑิตหลายคนพากันพูดคุยกระซิบกระซาบ

เหลยเหวินเองก็มีสีหน้ามิสู้ดี หลิงอวี๋รู้อยู่แก่ใจว่าตนมีความแค้นกับหลงอิง แต่นางก็ยังคงเลือกหลงอิงเป็นคู่ มิคู่ควรเป็นสหายเลยจริง ๆ!

“ช่างเถอะ นางมิเหมือนพวกเรา คงมิกล้าทำให้หลงอิงขุ่นเคืองหรอก เจ้าก็อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับนางอีก!”

จงเจิ้งเฟยมิได้สนใจเรื่องนี้ เพราะเมื่อวานหลิงอวี๋ถูกคนของหอโอสถไป๋เป่าคุกคาม นางก็คงจะกลัว

“ไป ไปเตรียมตัวกันเถอะ!” จงเจิ้งเฟยลากเหลยเหวินออกไป

ด้านหลิงอวี๋กระซิบถามหลงอิง “คุณหนูหลง หากจับคู่สมุนไพรแล้วต้องกลั่นโอสถจริง ๆ หรือ? นั่นคงต้องใช้เวลานานมากเลยกระมัง!”

“มิใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก!”