บทที่ 1913

มิเพียงเย่ซื่อฝานเท่านั้นที่ให้ความสนใจหลิงอวี๋ แม้แต่ต่งเฉิงและไป่หลี่ไห่ก็จ้องมองไปที่หลิงอวี๋ด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นหลิงอวี๋เลือกสมุนไพรเหล่านี้ ต่งเฉิงก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “มิรู้ว่าเด็กคนนี้มิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำหรือว่ามีความสามารถจริง ๆ ?”

ไป่หลี่ไห่รู้เรื่องที่เหมียวหยางพยายามโน้มน้าวหลิงอวี๋ให้มาเข้าร่วมกับเขามิสำเร็จแล้ว ด้วยเหตุนี้ วันนี้ตอนที่เขาไปถึงสำนักศึกษาชิงหลง ต่งเฉิงจึงเรียกเขาไปตำหนิอยู่ครู่หนึ่ง

แม้ไป่หลี่ไห่จะได้รับการสนับสนุนจากเจ้าแห่งทะเล แต่ต่งเฉิงกลับมิไว้หน้าซ้ำยังกล่าวตำหนิเขาที่ปล่อยให้ศิษย์ของตนประพฤติตัวมิเหมาะสมและทำลายชื่อเสียงของสำนักศึกษาชิงหลง

ต่งเฉิงเตือนไป่หลี่ไห่อย่างเด็ดขาดว่า หากมีครั้งต่อไปเขาจะมิยอมปล่อยเหมียวหยางไปง่าย ๆ แน่

ไป่หลี่ไห่ทั้งอายทั้งโกรธ แต่ความอาวุโสของต่งเฉิงทำให้เขามิสามารถโต้แย้งอย่างไร้มารยาทได้ เขาจึงทำได้แค่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนไป

ไป่หลี่ไห่เป็นนักปรุงโอสถที่ผู้คนให้การยกย่องมากที่สุดในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา บางคนถึงกับบอกว่าความสำเร็จในภายภาคหน้าของไป่หลี่ไห่จะต้องแซงหน้าเย่ซงเฉิงอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ หลายปีที่ผ่านมาไป่หลี่ไห่จึงได้รับการเคารพนับถือมิว่าเขาจะไปที่ใด และในกระเป๋าเงินของเขาก็เต็มไปด้วยเงินจากโอสถคุณภาพเยี่ยมที่เขาปรุงขึ้นมา

ตอนที่ถูกต่งเฉิงตำหนิเขาก็มิสามารถแก้ต่างให้ตัวเองได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสิงอวี๋ที่มองข้ามความหวังดีของผู้อื่น ไป่หลี่ไห่จะปล่อยโอกาสที่จะได้โจมตีนางไปได้อย่างไร

“แน่นอนว่าเด็กน้อยคนนี้มิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำน่ะสิ!”

ไป่หลี่ไห่พูดแขวะ “การจำแนกเครื่องยาสมุนไพรได้นั้นมิใช่เรื่องที่พบได้ยาก ตอนที่ข้าอายุเท่านาง ข้าก็รู้จักเครื่องยาสมุนไพรหลายร้อยชนิดแล้ว!”

เย่ซื่อฝานยิ้มและมิได้โต้เถียงกับไป่หลี่ไห่

ไป่หลี่ไห่กลอกตาและกล่าวว่า “พี่เย่ สิงอวี๋ทำผลงานได้ดีทั้งสองรอบ แต่ข้าคิดว่าในรอบนี้นางมิได้ที่หนึ่งหรอก!”

“พวกข้าว่ามันน่าเบื่อไปหน่อย เช่นนั้นลองเดิมพันเรื่องนี้กันดีหรือไม่?”

เย่ซื่อฝานพูดอย่างเย็นชา “ข้ามิสนใจเดิมพันกับเจ้าหรอก!”

ไป่หลี่ไห่หัวเราะและพูดว่า “พี่เย่ หรือว่าหากแพ้ขึ้นมาแล้วท่านกลัวจะเสียหน้า? แต่ถึงอย่างไรมันก็มิใช่การแข่งขันระหว่างท่านกับข้า หากแพ้ ท่านก็เสียแค่เงินเท่านั้น!”

“พี่เย่ มาเดิมพันกับโอสถเตานี้กันก่อนดีกว่า ข้าขอเดิมพันว่าอัตราความสำเร็จจะน้อยกว่าหนึ่งในสิบด้วยหนึ่งแสนตำลึงเงิน!”

“พี่เย่ เงินหนึ่งแสนสำหรับท่านมีค่าเท่ากับโอสถเพียงหนึ่งเม็ด ท่านก็เดิมพันด้วยสิ!”

ครูคนอื่น ๆ ที่อยู่ตรงนั้นต่างก็พากันถามว่า “ปรมาจารย์ไป่หลี่ พวกเราขอร่วมเดิมพันด้วยได้หรือไม่?”

“ได้สิ วางเดิมพันได้เลย! มิจำกัดจำนวนเงิน!”