บทที่ 1915

ทุกคนที่อยู่ข้างนอกมีอารมณ์ที่แตกต่างกันไป ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน พวกเขาก็เห็นหลิงอวี๋นำเครื่องยาสมุนไพรอีกกองหนึ่งมาให้หลงอิง

มิเพียงเย่ซื่อฝานเท่านั้น แต่ไป่หลี่ไห่และคนอื่น ๆ ก็จ้องมองการกระทำของหลิงอวี๋ด้วยเช่นกัน พวกเขาเห็นว่าหลิงอวี๋หยิบสมุนไพรขึ้นมาโดยมิได้ใช้ตาชั่งยาในการตวงเลย ทุกอย่างล้วนถูกหยิบขึ้นมาด้วยมือเปล่าทั้งสิ้น

นางหยิบนั่นหยิบนี่โยนลงไป ราวกับเด็กที่กำลังเล่นซน

เหมียวหยางอดมิได้ที่จะพูดจาดูแคลน “การที่นางกลั่นยาเตาแรกออกมาได้นั่นถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีนัก ให้นางทำอีกครั้งดูสิ นางไม่มีทางทำสำเร็จหรอก!”

ปริมาณของโอสถแต่ละชนิดจะมีตัวเลขที่แน่นอน ซึ่งเป็นผลที่ได้มาจากบรรพบุรุษมากมายที่ประสบกับความล้มเหลวมานับมิถ้วน

หลิงอวี๋หยิบเครื่องยาสมุนไพรขึ้นมาอย่างลวก ๆ นางคงมิรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเก็บมาได้เท่าไรแล้ว

หากปรุงอีกรอบแล้วกะปริมาณมิถูกต้อง โอสถที่กลั่นออกมาอาจจะมิเป็นไปตามต้องการ

เย่ซื่อฝานเองก็รู้ความจริงข้อนี้ แต่เขากลับมิได้มองหลิงอวี๋เช่นนั้น

เขารู้ว่าปรมาจารย์ที่แท้จริงนั้น เมื่อสั่งสมประสบการณ์มาหลายสิบปี ก็จะสามารถกะปริมาณเครื่องยาสมุนไพรที่หยิบมาได้เพียงแค่ใช้มือสัมผัส

หากหลิงอวี๋มิได้กำลังเล่นไร้สาระ เช่นนั้นก็แสดงว่านางสามารถกะปริมาณเครื่องยาสมุนไพรที่นางต้องการได้อย่างแม่นยำเพียงแค่ใช้มือหยิบ

เป็นไปได้หรือนี่?

แม้เด็กคนนี้จะดูเหมือนอายุยังมิถึงยี่สิบ แต่นางกลับมีประสบการณ์ของปรมาจารย์สั่งสมมาหลายสิบปี?

จะจริงหรือไม่ ก็จะได้รู้กันหลังจากเห็นอัตราความสำเร็จของโอสถเตานี้!

“พี่เย่ กฎเดิม ข้ายังเดิมพันหนึ่งแสนว่าอัตราความสำเร็จของนางมีมิถึงหนึ่งในสิบ!”

ไป่หลี่ไห่เห็นว่าหลิงอวี๋เอาแต่หยิบจับสมุนไพรมั่วซั่ว เขาก็มั่นใจว่านางคงมิโชคดีถึงเพียงนั้นแน่ ๆ

“เหมือนกัน ข้าขอเดิมพันว่าศิษย์ของข้าจะชนะ!”

เย่ซื่อฝานตัดสินใจแล้วว่า ครั้งนี้มิว่าหลิงอวี๋จะชนะหรือแพ้ เขาจะยอมรับเด็กคนนี้เป็นศิษย์ของเขาอย่างแน่นอน

“พี่เย่ ท่านมิลองคิดใหม่ดูหรือ ถึงท่านยอมแพ้ข้าก็มิหัวเราะเยาะท่านหรอก!”

“ข้ามิอยากบังคับให้ท่านลงเดิมพันที่ไม่มีทางชนะหรอก!”

ไป่หลี่ไห่ทำท่าทางใจกว้าง