บทที่ 1916

“เปิดเตาเลย!”

หลงอิงที่อยู่ในค่ายกลตะโกนด้วยความตื่นเต้น

หลิงอวี๋เปิดเตาและเทโอสถออกมา

โอสถจำนวนมากหล่นลงบนจานทีละเม็ดเสียงดังขลุก ๆ โอสถแต่ละเม็ดที่เด้งขึ้นมาทำให้ทุกคนกลั้นหายใจนับจำนวนอย่างเงียบ ๆ

“ยี่สิบ… ยี่สิบห้า… ยี่สิบเจ็ด!”

โอสถทั้งหมดถูกเทลงบนจาน หลังจากทุกคนนับเสร็จก็พากันมองไปที่หลิงอวี๋ด้วยความมิอยากเชื่อ

“เหมียวหยาง ยี่สิบเจ็ดเม็ดรึ? ข้ามิได้นับผิดใช่หรือไม่?”

ไป่หลี่ไห่ถามด้วยเสียงสั่นเครือ

นี่คือสิ่งที่เย่ซื่อฝานอยากจะถามเช่นกัน

เมื่อพิจารณาจากขนาดของเตากลั่นและจำนวนเครื่องยาสมุนไพร หากอัตราความสำเร็จของโอสถเตานี้มีถึงสิบส่วน ก็จะมีโอสถทั้งหมดสามสิบเม็ด

ขณะนี้หลิงอวี๋กลั่นโอสถออกมาได้ยี่สิบเจ็ดเม็ด ดังนั้นอัตราความสำเร็จจึงอยู่ที่เก้าในสิบ!

นี่เป็น… เป็นอัตราความสำเร็จที่น่าตกใจยิ่งนัก!

แม้แต่ปรมาจารย์ปรุงโอสถอย่างเย่ซื่อฝานและไป่หลี่ไห่ หากอยากได้อัตราความสำเร็จสูงถึงขั้นนี้ก็มีแต่ต้องกลั่นโอสถระดับต้นเท่านั้น แทบจะเป็นไปมิได้เลยที่โอสถระดับกลางจะบรรลุอัตราความสำเร็จถึงเก้าในสิบ

“ช้าก่อน พวกเจ้าดูสิว่านั่นอะไร?”

จู่ ๆ เย่ซื่อฝานก็พูดขึ้น

ทุกคนมองตามสายตาของเย่ซื่อฝานไปเห็นหลิงอวี๋หยิบโอสถขึ้นมาและพูดคุยกับหลงอิงด้วยความประหลาดใจ

“คุณหนูหลง โอสถเม็ดนี้เสียแล้วหรือเปล่า เหตุใดโอสถเม็ดสีเหลืองนี่ถึงมีสีส้มแซมอยู่ด้วยเล่า?”

“โอ้ เม็ดนี้ก็ด้วย!”

เมื่อหลงอิงได้ยินคำถามของหลิงอวี๋ นางก็ยื่นมือไปรับและชูขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียด

ทุกคนต่างเห็นว่าโอสถเม็ดสีเหลืองในมือของนางมีสีส้มแซมอยู่ ทันใดนั้นพวกเขาก็ตะลึงตาค้าง