บทที่ 1921

หลิงอวี๋กำลังคิดว่าจะหาโอกาสจากไป มิคารวะเป็นศิษย์แล้วดีหรือไม่ ทางด้านคนที่พูดอยู่ก็เดินเข้ามา

เมื่อหลิงอวี๋หันไปมองผ่านพุ่มไม้ไป ก็เห็นว่าคนที่มานั้นเป็นบุรุษสามคน

คนหนึ่งอายุหกสิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเหลี่ยม ดูหน้าตาคล้ายกับเย่ซื่อฝาน นั่นก็คือท่านผู้เฒ่าตระกูลเย่

และบุรุษที่อยู่ข้าง ๆ เขาอายุราว ๆ สี่สิบ รูปร่างเตี้ยกว่าเล็กน้อย และใบหน้าเหลี่ยมเช่นกัน ดูแล้วเขากับชายชราผู้นั้นน่าจะเป็นพ่อลูกกัน

ส่วนบุรุษหนุ่มวัยประมาณเกือบยี่สิบที่เดินตามหลังทั้งสองคนมานั้น เมื่อหลิงอวี๋เห็นเขา ก็รู้สึกว่าคุ้นหน้ามาก

หรือว่าคนนี้จะเป็นเย่หรง?

ตนรู้สึกคุ้นหน้า เพราะว่าก่อนหน้านี้เคยพบเขาหรือ?

“ท่านผู้อาวุโส!”

เมื่อจางอิ๋งและบรรดาศิษย์พี่เห็นชายชรา พวกเขาต่างก็โค้งคำนับพร้อมกัน หลิงอวี๋เองก็รีบโค้งคำนับตามอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“พวกเจ้าพาศิษย์คนใหม่ของเย่ซื่อฝานมาคารวะเป็นศิษย์หรือ? นางชื่อสิงอวี๋ใช่หรือไม่?”

ท่านผู้เฒ่าเย่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม และใบหน้าที่มีความเมตตา

“ท่านผู้อาวุโส นางคือสิงอวี๋เจ้าค่ะ!”

จางอิ๋งดึงหลิงอวี๋ออกมา แล้วแนะนำให้ท่านผู้เฒ่ารู้จัก

ดวงตาที่ดูมีชีวิตชีวาของท่านผู้เฒ่ามองพิจารณาหลิงอวี๋ เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋ดูธรรมดา เขาก็มิได้มีท่าทีรังเกียจ แล้วก็เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

“แม่หนู ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเฉลียวฉลาดยิ่งนัก ซึ่งนับว่าเป็นต้นกล้าที่หาได้ยาก ในระหว่างการประเมินก็กลั่นโอสถสมานแผลชั้นยอดออกมาอีกด้วย มิเลว มิเลวเลยทีเดียว หมั่นเรียนรู้ตามอาจารย์ของเจ้าเอาไว้เสีย แล้วความสำเร็จในภายหน้านั้น จะต้องประเมินค่ามิได้เป็นแน่แท้!”

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ให้กำลังใจเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ก้มหน้าลง ด้วยท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน

“ไปเถิด เข้าไปในหอบรรพบุรุษด้วยกัน!”

ท่านผู้เฒ่าเดินนำหน้าเข้าไป แล้วหลิงอวี๋ก็เห็นเย่หรงเดินตามหลังเขาไปด้วยสีหน้าท้อแท้

หลิงอวี๋ค่อนข้างอยากรู้ว่า เหตุใดเย่หรงจึงตามหาตน?

การตามหาตนเกี่ยวอะไรกับการช่วยแม่เขากัน?