บทที่ 1922

“ท่านอาจารย์ ไป๋จื่อมิใช่กุญแจสำคัญของการทำยาหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นน้ำต่างหาก!”

หลิงอวี๋ตอบออกไปอย่างอดทน “ในตอนที่ข้าระบุส่วนผสมยา ข้าพบว่าในโอสถชะลอวัยนั้นมีน้ำตะกั่วอยู่เจ้าค่ะ!”

“ที่จริงแล้วสารตะกั่วนี้มิสามารถนำไปใช้ในเครื่องสำอางได้ แม้ว่ามันจะมีผลในการส่งเสริมการดูดซึมของเครื่องยาสมุนไพรตัวอื่น ๆ เข้าสู่ผิวหนังได้ แต่ตัวมันเองก็เป็นพิษเช่นกันเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋บอกสิ่งที่ตนรู้เกี่ยวกับสารตะกั่วให้เย่ซื่อฝานฟัง เมื่อเย่ซื่อฝานฟังแล้วก็พยักหน้าซ้ำ ๆ

แวดวงปรุงโอสถรู้เพียงแค่ผลการส่งเสริมการดูดซึมของสารตะกั่วมาโดยตลอด แต่กลับรู้อันตรายของสารตะกั่วเพียงผิวเผินเท่านั้น

เมื่อเครื่องยาสมุนไพรที่เลือกใช้กับสารตะกั่วขัดขวางกันและกัน อัตราความสำเร็จในการทำยานั้นก็ย่อมต่ำลงเป็นธรรมดา

หลิงอวี๋เลือกใช้เพียงแค่น้ำเปล่า และทิ้งสารตะกั่วไป เมื่อเป็นเช่นนี้น้ำเปล่าก็จะมิสามารถขัดขวางสรรพคุณของเครื่องยาสมุนไพรได้ และอัตราความสำเร็จในการทำยาก็จะสูงขึ้น

“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงเติมน้ำปูนใสลงไปในโอสถสมานแผลเล่า?”

เย่ซื่อฝานลืมตัวไปเสียสิ้นว่าตัวตนของเขากับหลิงอวี๋ในตอนนี้สลับกันอยู่ น้ำเสียงของเขาคล้ายกับว่าเขาเป็นศิษย์ และหลิงอวี๋นั้นเป็นอาจารย์ของตน

“ที่เติมน้ำปูนใสลงไป เพราะว่าปูนขาวนั้นมีฤทธิ์ในการฆ่าเชื้อและลดการอักเสบเจ้าค่ะ สิ่งที่พวกท่านเติมลงไปก่อนหน้านี้คือกำมะถัน อีกทั้งการเติมน้ำปูนใสก็ต้องมีการอธิบายเป็นขั้นเป็นตอนด้วยเจ้าค่ะ เพราะลำดับการเติมก่อนเติมหลังจะส่งผลต่อประสิทธิภาพของน้ำปูนใสด้วย!”

“ท่านอาจารย์รู้หลักการที่ว่าเมื่อปูนขาวสัมผัสกับน้ำแล้วจะเกิดความร้อน เช่นนั้นท่านก็น่าจะรู้ว่า เมื่ออุณหภูมิแตกต่างกันปูนขาวก็จะเกิดปฏิกิริยาที่แตกต่างกันออกไป!”

เมื่อเย่ซื่อฝานได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง ปฏิกิริยาอย่างไร? อุณหภูมิที่เหมาะสำหรับการเติมอะไร?

สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องจัดการทุกอย่างโดยไม่มีผิดพลาด มิฉะนั้น แม้ว่าจะดูขั้นตอนการกลั่นโอสถของหลิงอวี๋ทั้งหมดแล้ว ทว่าหากมีความเลินเล่อไปเล็กน้อย อัตราความสำเร็จในการทำยาก็ไม่มีทางเพิ่มขึ้น ยิ่งมิต้องพูดถึงการกลั่นโอสถชั้นยอดได้ดังเช่นหลิงอวี๋เลย

ความชำนาญในการจัดการเครื่องยาสมุนไพรของหลิงอวี๋นั้น อยู่ไกลเกินกว่าที่เย่ซื่อฝานจะเอื้อมถึงแล้ว

เมื่อเย่ซื่อฝานได้รู้เคล็ดลับอย่างแน่ชัดแล้ว เขาก็ทำได้เพียงต้องทดลองเองนับครั้งมิถ้วนเท่านั้น เขามองออกว่าหลิงอวี๋มิได้ปิดบังตนแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงยิ่งชอบศิษย์ผู้นี้

“เสี่ยวชี การเรียนกลั่นโอสถมิเพียงแต่ต้องเข้าใจสรรพคุณของเครื่องยาสมุนไพรเท่านั้น หากต้องการจะเป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถ เจ้ายังจำเป็นต้องเรียนรู้ในเรื่องของพลังด้วย!”

“อาจารย์เห็นว่าเจ้าไม่มีพลังแม้แต่น้อย หรือว่าก่อนหน้านี้เจ้ามิเคยเรียนการบำเพ็ญตนมาเลยหรืออย่างไร?”

เย่ซื่อฝานขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม