บทที่ 1923

หลิงอวี๋กอดโอสถสร้างรากฐานปราณและตำราบำเพ็ญตนออกจากบ้านตระกูลเย่ไป

ตลอดทางนั้นนางก็ได้แต่กังวล เพราะว่าตนถูกผนึกไว้จึงได้สูญเสียพลังไป

เช่นนั้นหากฝึกฝนตามวิธีที่เย่ซื่อฝานสอนไว้ แล้วจะเกิดประโยชน์หรือ?

หากนางมิสามารถเรียนการบำเพ็ญพลังวิญญาณได้ เย่ซื่อฝานจะผิดหวังในตัวนาง และยอมแพ้กับศิษย์เช่นนางหรือไม่?

นางเดินกลับไปที่เรือนเล็กของตนอย่างมิรู้จะทำอย่างไร ผู้รอบรู้กลับมาถึงเรือนก่อนแล้ว เมื่อเขาเห็นหลิงอวี๋เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด จึงเอ่ยถามด้วยความกังวล

“น้องหญิง เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เย่ซื่อฝานเปลี่ยนใจ มิยอมรับเจ้าเป็นศิษย์แล้วหรืออย่างไร?”

“มิใช่!”

หลิงอวี๋ส่ายหัว แล้วบอกผู้รอบรู้เรื่องที่เย่ซื่อฝานให้ตนเรียนการบำเพ็ญตน

เมื่อผู้รอบรู้ได้ยินเช่นนั้น เขาก็เอ่ยออกมาอย่างมิเห็นด้วยนัก “เจ้าก็บอกเขาไปเถิดว่ามีคนปิดผนึกเจ้าไว้ พลังของเขาก็มิได้ต่ำ เขาน่าจะมีวิธีช่วยปลดผนึกให้เจ้าได้นะ!”

หลิงอวี๋ยิ้มขมขื่น “พี่ใหญ่ ข้ามิกล้าบอกเขาหรอก! หากเขาถามข้าว่าใครเป็นคนปิดผนึกข้า ข้าจะอธิบายอย่างไรเล่า?”

“นอกจากนี้ ข้าก็กังวลด้วยว่าหากมีคนรู้เรื่องนี้มากเกินไป มันจะดึงดูดศัตรูของข้าเข้ามา!”

“พี่ใหญ่ ข้าจำเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตมิได้ หากศัตรูของข้ามาหาถึงที่ ข้าจะจัดการกับเขาได้อย่างไร?”

ผู้รอบรู้คิดดูแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล เขาจึงเอ่ยออกไป “ดูท่าทางคงต้องหาทางช่วยปลดผนึกให้เจ้าก่อน! จริงสิ ข้านึกอะไรบางอย่างออก บางทีการที่อาจารย์ของเจ้าให้เจ้าเรียนการบำเพ็ญตนก็เป็นเรื่องที่ดีนะ!”

“เป็นเรื่องดีอย่างไร?”

หลิงอวี๋มิเข้าใจ

“เจ้าฟังข้านะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าการฝึกวรยุทธ์นั้นมีจุดฝังเข็ม? เช่นนั้นก็ต้องมีวิธีคลายจุดฝังเข็ม วิธีหนึ่งคือการใช้การช่วยเหลือจากแรงภายนอกมาปลดผนึกของจุดฝังเข็ม!”

“และอีกวิธีหนึ่งคือการใช้กำลังภายในของตน มุ่งเข้าไปเปิดจุดฝังเข็มที่ถูกผนึกไว้!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของหลิงอวี๋ก็เป็นประกายขึ้นมา “พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่าให้ข้าเรียนการบำเพ็ญตน จากนั้นก็ใช้พลังวิญญาณของตนเองปลดผนึกเองเช่นนั้นหรือ?”

“ใช่ ๆ เป็นเช่นนั้น! น้องหญิง เจ้าช่างฉลาดนัก!”