บทที่ 1926

เรื่องเกี่ยวกับราชวงศ์ในเมืองหลวงแดนเทพและตระกูลใหญ่ทั้งหลายนั้น ผู้รอบรู้บอกหลิงอวี๋ไว้หมดแล้ว

นับตั้งแต่มหาเทพหลงอี้ก่อตั้งแดนเทพขึ้นมา ตระกูลหลงก็ปกครองมาเป็นเวลาแปดร้อยปีแล้ว

ก่อนหน้านี้มีหลงอี้คอยสนับสนุนตระกูลหลงอยู่ ดังนั้นแม้ว่าจะมีคนมิพอใจ แต่พวกเขาก็ล้วนถูกอำนาจเทพของหลงอี้กดขี่ไว้ ทำให้มิสามารถต่อต้านได้

แต่ตอนนี้หลงอี้อาจจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว บรรดาตระกูลใหญ่ที่ถูกกดขี่ไว้เหล่านี้ ผู้ใดจะยอมทนให้ตระกูลหลงกดหัวทุกคนไว้กันเล่า?

จากการพัฒนามาหลายร้อยปี ตระกูลใหญ่เหล่านี้ล้วนร่ำรวยพอที่จะเป็นศัตรูกับแผ่นดินได้แล้ว มีลูกหลานอยู่ตั้งมากมาย หากตระกูลใดได้นั่งอยู่ในตำแหน่งนั้น ก็หมายถึงการเปลี่ยนอำนาจ มีเกียรติยศรุ่งเรืองไร้ขีดจำกัด และสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ได้เอง

ยามนี้ที่ยังอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข นั่นก็เป็นเพราะตระกูลใหญ่เหล่านี้กำลังรอโอกาสอยู่

ก่อนที่พายุจะมาถึง สำนักต่าง ๆ ล้วนรับสมัครคนที่มีความสามารถกันอย่างกระตือรือร้น และการกระทำเช่นนี้ของตระกูลหลงนั้น ก็เพียงเพื่อสร้างความมั่นคงให้กับอำนาจปกครองของตนเองเท่านั้น

หลิงอวี๋มิได้สนใจการต่อสู้ภายในเหล่านี้นัก แต่นางกลับถูกดึงเข้าไปเอี่ยวโดยมิรู้ตัว และหากคิดจะออกไปจากสถานการณ์ที่วุ่นวายในตอนนี้ก็เป็นไปมิได้เสียแล้ว

นางตัดสินใจแล้วว่า ในยามที่ยังมิได้ความทรงจำกลับคืนมา นางจะอยู่ให้ห่างจากคนเหล่านี้

เพราะนางมิรู้ว่าตนยังมีศัตรูคนไหนอีก!

หลังเลิกเรียน จงเจิ้งเฟยก็ชวนเหลยเหวินและหลิงอวี๋ไปซื้ออาภรณ์เพื่อเตรียมไปเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผา

วันนี้หลิงอวี๋ยังต้องกลับไปดึงเข็มเงินที่ผนึกตนอยู่ออกอีก นางจึงหาข้ออ้างปฏิเสธไป

จงเจิ้งเฟยคิดว่าหลิงอวี๋ไม่มีเงิน จึงมิอยากไปกับพวกนางเพราะกลัวจะอับอาย ดังนั้นนางจึงมิได้บังคับ

หลิงอวี๋รีบกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ผู้รอบรู้ได้ซื้อโอสถเสริมพลังวิญญาณให้นางแล้ว จากนั้นก็ให้หลิงอวี๋กินยา ขณะที่เขาคุ้มกันหลิงอวี๋อยู่ข้างนอก

เพียงแต่คราวนี้โชคมิได้ดีนัก ฤทธิ์ของโอสถเสริมพลังวิญญาณนั้นคล้ายกับโอสถสร้างรากฐานปราณในคราวแรก ทำได้เพียงแค่ให้เข็มเงินของหลิงอวี๋คลายออกเท่านั้น มิสามารถดึงออกมาได้

หลิงอวี๋ดิ้นรนอยู่เป็นเวลานาน สุดท้ายก็ยังคงล้มเหลว