บทที่ 1927

ผลลัพธ์ก็คือ หลังจากทดลองไปหนึ่งคืนหลิงอวี๋ได้กลั่นไปแล้วสามเตา และอัตราความสำเร็จสูงที่สุดในการกลั่นโอสถคือเจ็ดส่วน

แต่นางก็พอใจแล้ว เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกในการกลั่นโอสถของตน มีอัตราความสำเร็จสูงถึงเพียงนี้ก็นับว่าดีแล้ว

เมื่อเห็นว่าฟ้าสางแล้ว หลิงอวี๋ก็รีบอาบน้ำและทำอาหารเช้า กระทั่งผู้รอบรู้ตื่นขึ้นมา นางก็นำโอสถที่กลั่นออกมาได้ให้เขาไปขาย และซื้อเครื่องยาสมุนไพรบางส่วนกลับมาอีก

หลิงอวี๋วางแผนจะกลั่นโอสถเสริมพลังวิญญาณในคืนนี้

แต่สิ่งที่ทำให้หลิงอวี๋และผู้รอบรู้คาดมิถึงก็คือ หลังจากที่ทั้งสองคนออกจากบ้านไป ก็มีกลุ่มคนเข้ามา และเตะประตูเปิดออกอย่างโหดร้าย จากนั้นก็ทุบทำลายเรือนที่พวกเขาสองคนซ่อมแซมกันมาอย่างยากลำบากจนพังยับเยิน

เตากลั่นโอสถก็ถูกทำลายไปเช่นกัน และเครื่องยาสมุนไพรที่เหลือก็ถูกทำลายไปด้วย

วันนี้หลิงอวี๋เรียนครึ่งวัน นางพะวงเรื่องการกลั่นโอสถจึงกลับมาก่อน แต่เดินไปได้ครึ่งทางฝนก็โปรยปรายลงมาแล้ว

หลิงอวี๋จึงรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว แต่ไปถึงแค่ปากตรอก ฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หลิงอวี๋จึงเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำไปในชั่วพริบตา

จากนั้นนางก็เร่งฝีเท้าไป และขณะที่กำลังวิ่งอยู่ ก็ถูกน้องสาวข้างบ้านดึงเข้าไปในบ้านของนาง

“พี่หญิงสิง อย่ากลับไป บ้านของท่านถูกคนทำลายไปหมดแล้ว! ของทุกอย่างพังยับเยินไปหมด ข้าเป็นห่วงว่าพวกเขาทิ้งคนไว้จัดการกับท่านอีก จึงตั้งใจมารอบอกท่านที่นี่!”

“ว่าอะไรนะ?”

หลิงอวี๋ตกตะลึงไปทันที ตนและผู้รอบรู้มิได้มีทรัพย์สินอะไร แล้วใครกันจะมาปล้นพวกเขา?

หลิงอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็นึกถึงเหมียวหยาง หรือว่าจะเป็นฝีมือของเหมียวหยางอีกแล้ว?

คราวที่แล้วเหมียวหยางชักชวนตนมิสำเร็จ ทั้งยังถูกต่งเฉิงจับได้อีก

เหมียวหยางสัญญาต่อหน้าต่งเฉิงแล้วว่าจะมิทำให้ตนลำบากอีก แต่ถึงเขาจะมิกล้าสังหารตนอีก แล้วเขาจะทำลายบ้านของตนเพื่อระบายความโกรธมิได้หรือ?

กลัวก็แต่ว่าแม้เรื่องนี้จะไปถึงต่งเฉิงแล้ว แต่ก็ไม่มีผลใด ๆ เกิดขึ้น

“ขอบคุณนะน้องหญิง ข้าจะกลับไปดูก่อน!”

หลิงอวี๋คิดว่าเหมียวหยางคงมิโง่ถึงขั้นยังอยู่ที่นี่ให้ถูกตนจับได้คาหนังคาเขาหรอก ดังนั้นนางจึงวิ่งกลับไป

กระทั่งวิ่งไปถึงที่หน้าประตูบ้านของตน หลิงอวี๋ก็เห็นว่าประตูใหญ่ถูกเตะจนพังไปแล้ว และห้อยอยู่อย่างแตกละเอียด

เมื่อนางเดินเข้าไป ก็เห็นว่าข้าวของในบ้านถูกทำลายจนเสียหาย กระจัดกระจายเกลื่อนไปหมด