บทที่ 1928

กระทั่งผู้รอบรู้ฝ่าฝนกลับเข้ามา เขาก็เห็นหลิงอวี๋กำลังนั่งอยู่บนธรณีประตูที่ถูกทำลาย พร้อมทั้งมีห่อสัมภาระเล็ก ๆ สองห่อวางอยู่ข้างกาย

“น้องหญิง… มันเกิดอะไรขึ้น? ใครเป็นคนทำ?”

เมื่อผู้รอบรู้เห็นประตูใหญ่ถูกทำลายไป เขาก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ท่านพี่ เราอยู่ที่นี่มิได้แล้ว! คืนนี้พวกเราไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมกันก่อน แล้ววันพรุ่งค่อยคิดหาทางกันเถิด!”

หลิงอวี๋ยืนขึ้นอย่างสงบ แล้วยื่นสัมภาระห่อหนึ่งให้กับผู้รอบรู้

เมื่อผู้รอบรู้เห็นความยุ่งเหยิงและเรือนที่ถูกฝนซัดสาด อีกทั้งหลังคาที่พังทลาย เขาก็เข้าใจทุกอย่างในทันที

“เหมียวหยางทำหรือ?”

“อืม! ไม่มีทางเป็นผู้อื่นนอกจากเขา!”

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะแล้วเอ่ยออกไป “ท่านพี่ พวกเราไปกันเถิด! ภายในสิบวัน ข้าจะทำให้เหมียวหยางควักเงินออกมาสร้างบ้านของเราใหม่ให้จงได้!”

ผู้รอบรู้ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปทางหลิงอวี๋

แล้วเขาก็เห็นใบหน้าของนางที่ถูกชะล้างด้วยฝนนั้น เต็มไปด้วยความเย็นชาและความมุ่งมั่น

“เจ้าจะทำกระไร?”

ผู้รอบรู้มิได้คลางแคลงใจว่าหลิงอวี๋กำลังโอ้อวดหรือไม่ เขามองออกอยู่แล้วว่าที่หลิงอวี๋มั่นใจเช่นนี้นางจะต้องคิดวิธีดี ๆ ออกแล้วแน่นอน

“ท่านพี่ ท่านกลัวหรือไม่?”

หลิงอวี๋ย้อนถามกลับไป “หากข้าไปยั่วยุเหมียวหยาง เช่นนั้นก็หมายความว่าข้าไปยั่วยุหอโอสถไป๋เป่า! และเบื้องหลังของพวกเขาก็มีเจ้าแห่งทะเลให้การสนับสนุนอยู่!”

ผู้รอบรู้ตะโกนโดยมิคิดเลย “มิกลัว!”

“ข้าเป็นเพียงแค่ชีวิตเดียว ไม่มีอะไรผูกมัดและไม่มีอะไรต้องกังวล จะไปกลัวอะไรกับหอโอสถไป๋เป่ากันเล่า!”

“ใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ก็คือชีวิต หากมิไหวจริง ๆ อย่างมากข้าก็แค่สละชีวิตนี้ แล้วสู้กับพวกเขาจนถึงที่สุด...ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ดูสักครั้ง แม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ แต่ก็คือชีวิต...”

หลิงอวี๋เผยยิ้มออกมา พี่ใหญ่ผู้นี้ดุดันใช้ได้ เข้ากับนิสัยของนางได้พอดีเชียว

“พี่ใหญ่ เมื่อมีคำพูดของท่านเช่นนี้ ต่อให้ต้องยากลำบากและวุ่นวายแค่ไหนข้าก็มิกลัว พวกเราพี่น้องร่วมใจกัน จะเป็นพลังที่แข็งแกร่งอย่างมาก...”

“ข้าจะทำให้เหมียวหยางเห็นว่า พวกเราเป็นแมลงสาบที่ตีมิตาย ไร้พ่าย ยิ่งเจ็บยิ่งแกร่ง!”

ผู้รอบรู้เองก็ตะโกนไปกับหลิงอวี๋เช่นกัน “พวกเราเป็นแมลงสาบที่ตีมิตาย ไร้พ่าย ยิ่งเจ็บยิ่งแกร่ง!”