บทที่ 1929

เย่ซื่อฝานทำการสอนหลิงอวี๋เป็นเวลาครึ่งวันแล้วก็กังวลว่า นางจะมิสามารถดูดซับความรู้ไปได้ทั้งหมด ในเวลาที่เหลือจึงปล่อยให้หลิงอวี๋ทำความคุ้นเคยกับเครื่องยาสมุนไพรด้วยตนเอง

หลิงอวี๋จึงขออนุญาตจากเย่ซื่อฝาน เรียนรู้อยู่ในห้องปรุงโอสถของเย่ซื่อฝานไป

ในตอนอาหารเที่ยง เย่ซื่อฝานก็ชวนหลิงอวี๋ไปกินข้าวด้วยกัน แต่หลิงอวี๋ปฏิเสธ บอกว่าตนมีอาหารแห้งมาแล้ว

เย่ซื่อฝานหมดคำพูดไปเลย เขาคำนึงถึงหลิงอวี๋ว่าเป็นเพราะความภาคภูมิใจในตนเองอาจทำให้เกิดปัญหา จึงมิอยากกินอาหารร่วมกับคนตระกูลเย่ เขาจึงให้คนรับใช้นำอาหารกลางวันไปให้หลิงอวี๋เพียงลำพัง

หลิงอวี๋ยืมใช้เตากลั่นโอสถของเย่ซื่อฝาน แล้วทำการกลั่นโอสถเสริมพลังวิญญาณไปสองเตา แต่มีอัตราความสำเร็จเพียงสี่ส่วนเท่านั้น

นี่เป็นเพราะว่าพลังของหลิงอวี๋ในตอนนี้มิเพียงพอ จึงทำให้หลิงอวี๋ยิ่งมุ่งมั่นที่จะดึงเข็มเงินออกมากขึ้น

หลิงอวี๋นำโอสถไปเพียงขวดเดียว ส่วนที่เหลือก็ถือเป็นการชดเชยการใช้เครื่องยาสมุนไพรของเย่ซื่อฝานไปเสีย

นอกจากนี้ หลิงอวี๋ยังใช้เครื่องยาสมุนไพรของเย่ซื่อฝานทำสองสิ่งด้วย นั่นก็คือจัดเตรียมเป็นยาพิษหนึ่ง และยาแก้พิษอีกหนึ่ง

นางพูดไปแล้วว่า ภายในสิบวันจะต้องทำให้เหมียวหยางสร้างบ้านของตนขึ้นมาใหม่ให้ได้ และนั่นมิใช่คำพูดลอย ๆ

พลังของนางมิใช่คู่ต่อสู้ของเหมียวหยาง แต่ก็มิอาจขวางมิให้นางใช้ความเชี่ยวชาญของตนมาแสวงหาความยุติธรรมให้กับตนเองได้

วันพรุ่งก็คือวันที่หลงอิงจะจัดงานเลี้ยงชมบุปผา เหมียวหยางเป็นศิษย์พี่ของหลงอิง เขาจะต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาอย่างแน่นอน

หลิงอวี๋วางแผนที่จะวางยาพิษที่ตัวเหมียวหยางโดยมิให้ใครสังเกตเห็น และให้เหมียวหยางมาขอร้องตนในตอนสุดท้าย

กระทั่งทำเรื่องที่นางควรทำเสร็จสิ้นแล้ว หลิงอวี๋ก็อ้างว่าจะกลับไปกินอาหารเย็นกับพี่ชาย แล้วขอตัวกลับไป

นางเดินไปตามถนนมุ่งหน้าไปที่ประตู และขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น นางก็เห็นบุรุษและสตรีกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ข้างถนน

หลิงอวี๋กวาดสายตามองไป แล้วก็เห็นว่าบุรุษผู้นั้นก็คือเย่หรง และใบหน้าของสตรีนั้น ก็ทำเอาหลิงอวี๋เห็นแล้วตกตะลึงไปชั่วขณะเช่นกัน สตรีผู้นี้ช่างคุ้นหน้านัก

แต่ตนจำมิได้จริง ๆ ว่าเคยเจอสองคนนี้มาก่อน!

“พี่หรง เหตุใดท่านจึงเย็นชาต่อข้ามาโดยตลอดเช่นนี้ ข้าบอกท่านแล้วว่าขอเพียงท่านแต่งงานกับข้า ข้าก็จะขอให้ท่านพ่อของข้าช่วยเหลือท่านแม่ของท่านอย่างแน่นอน!”

หยางหงหนิงเอ่ยออกมาอย่างกังวลและโกรธเคือง

สตรีที่ยื้อยุดเย่หรงอยู่ก็คือ หยางหงหนิงที่ไปฉินตะวันตกกับเย่หรงในตอนแรก

“ข้ามิได้ชอบเจ้า! เจ้าไปเสียเถิด ข้ามิต้องการให้เจ้าช่วย!”

เย่หรงอยากเป็นอิสระจากหยางหงหนิง แต่ก็จนใจที่ถูกหยางหงหนิงเกาะแขนไว้แน่น จนมิสามารถหลุดไปได้