บทที่ 1930

ก็มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเช่นกัน!

เป็นเพราะได้ยินหยางหงหนิงบอกว่าเย่หรงชอบหลิงอวี๋หรือ?

หรือเป็นเพราะเมื่อครู่ได้ยินเย่หรงพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเขาไร้ประโยชน์ และไม่มีอะไรดี?

หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเคยได้ยินผู้รอบรู้เล่าเรื่องภูมิหลังของเย่หรง เมื่อหลิงอวี๋เห็นเย่หรงจึงไม่มีความระแวดระวังดังเช่นก่อนหน้านี้

นี่คือคนที่น่าสงสารคนหนึ่ง!

หลิงอวี๋มองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นแล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างประหม่า “คุณชายเย่ ข้ามิได้ตั้งใจจะแอบฟัง ข้าแค่ผ่านมา… แค่ผ่านมาเท่านั้นเอง!”

เย่หรงจ้องมองนางอย่างดุร้าย และเมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของศิษย์น้อยของเย่ซื่อฝาน ดูมิคล้ายกับพูดโกหกอยู่ เขาก็เอ่ยถามอย่างมิคาดคิด “เจ้าดื่มสุราเป็นหรือไม่?”

เอ๊ะ นี่คือคำถามอะไรกัน?

“มินับว่าดื่มเป็นเจ้าค่ะ!” หลิงอวี๋เอ่ยด้วยความเขินอาย

นางมิรู้ด้วยซ้ำว่าตนสามารถดื่มได้มากแค่ไหน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าดื่มเป็นหรือไม่

“ไป ข้าจะเลี้ยงสุราเจ้าเอง!”

เย่หรงมิพูดพร่ำทำเพลง แล้วเดินเข้ามาคว้าแขนของหลิงอวี๋เดินไป

“คุณชายเย่ ข้าไปดื่มกับท่านมิได้เจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ตกใจ แล้วก็ดิ้นรนพลางเอ่ยออกมา

แม้แต่คนตาบอดก็ยังมองเห็นชัดเจนว่าหยางหงหนิงชอบเย่หรง หากนางรู้เข้าว่าตนไปดื่มสุรากับเย่หรง เช่นนั้นนางจะมิเห็นว่าตนเป็นหนามยอกอกของนางหรือไร?

ก่อนหน้านี้ก็มีเก๋อฮุ่ยหนิงที่มองว่าตนเป็นภัยคุกคาม เพราะนางอยากแต่งงานกับเฉียวไป๋มาแล้ว และนางก็พยายามอย่างที่สุดที่จะสังหารตนด้วย

นางมิอาจไปขัดใจคุณหนูตระกูลขุนนางเหล่านี้ได้เลย เหตุใดจึงต้องสร้างความวุ่นวายให้ตนเองเพื่อคนที่มิเกี่ยวข้องด้วยเล่า!

แต่เย่หรงมิสนใจเรื่องเหล่านี้ เขาจับหลิงอวี๋ไว้แน่นราวกับคีมเหล็กแล้วพานางออกจากบ้านตระกูลเย่ไป

หลิงอวี๋ใบหน้าขมขื่น จากนั้นนางก็ถูกเขาพาไปที่ภัตตาคารหรูหราราวกับลักพาตัวไป

คนรับใช้สองคนของเย่หรงก็เดินตามมาพลางมองหน้ากันไปมา

หากจะบอกว่าคุณชายจะหาสตรีรูปโฉมงดงามมาดื่มด้วยกัน พวกเขาก็ยังพอจะเข้าใจได้