บทที่ 1931

แหกคุกหรือ?

เหมือนว่าจะไม่มีใครเคยพูดเช่นนี้กับเย่หรงมาก่อนเลย เย่หรงเองก็ถูกการศึกษาที่แสนยาวนานยับยั้งเอาไว้ คิดมิถึงเลยว่าจะมีวิธีเช่นนี้ที่สามารถใช้ได้ด้วย!

เขาประหลาดใจขึ้นมาในทันที แล้วก็มองหลิงอวี๋อย่างเหลือเชื่อ

เช่นนี้ก็ได้เช่นกันนี่?

เพราะว่าเย่หรงเองก็เป็นคนที่มิทำตามกฎอยู่แล้ว หลังจากที่ตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง เขาก็คิดออกแล้ว

คำโน้มนำที่หลิงอวี๋ขว้างมาตรงหน้าตนนั้นเป็นราวกับต้นกล้าเล็ก ๆ ที่ทะลุผ่านดินขึ้นมาในชั่วพริบตา และเติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ!

ใครบอกว่ามิได้เล่า?

ความผิดที่มารดาของเขาทำนั้นมิใช่ความผิดร้ายแรง ตระกูลหลงและตระกูลเย่ก็มิแม้แต่จะผ่านการพิจารณาคดีด้วยซ้ำ พวกเขาแค่ขังนางไว้ในคุกน้ำอันมืดมิดมาเป็นเวลานานสิบกว่าปีแล้ว

พวกเขาสามารถเพิกเฉยกฎเกณฑ์ได้ และทำตามอำเภอใจกันได้ เช่นนั้นเหตุใดตนจึงต้องปฏิบัติตามกฎของพวกเขาด้วยเล่า?

มิรู้ว่าท่านแม่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนั้นจะถูกทรมานอย่างไรบ้าง เขาในฐานะลูกชายจะสามารถมองดูมารดาต้องทนทุกข์ต่อไปได้อย่างไรกัน?

หากเขามิช่วยท่านแม่ออกมาจากสถานที่เลวร้ายนั้น เขาจะต้องสูญเสียท่านแม่ไปแน่

“เสี่ยวชี ข้าจะหาช่องโหว่ได้อย่างไร?”

เย่หรงคว้าแขนของหลิงอวี๋ไว้ แล้วกระซิบ “หากเจ้าช่วยข้า ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างงามแน่นอน!”

“ขอเพียงเจ้าช่วยข้าพาท่านแม่ออกมาได้ ต่อไปเจ้าก็จะเป็นผู้มีพระคุณของข้า และข้าเย่หรงก็จะขอบคุณเจ้าไปชั่วชีวิตนี้! จะให้ข้าไปบุกน้ำลุยไฟอย่างไร ข้าก็จะมิปฏิเสธ!”

หลิงอวี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อนางเห็นดวงตาที่วิตกกังวลของเย่หรง สมองของนางก็ทำงานขึ้นมาทันที

ตนและผู้รอบรู้เดินทางมาถึงเมืองหลวงแดนเทพ จะมองไปทางใดก็ไร้ญาติขาดมิตร ไร้ซึ่งเงินทอง และไร้คนหนุนหลัง ดังนั้นเหมียวหยางจึงมาทำลายบ้านของตนได้โดยมิลังเลใจ

เย่หรงเป็นคนของตระกูลเย่ และดูท่าทางแล้วเขามิใช่ศัตรูของตน!

เช่นนั้นหากตนช่วยเย่หรงพาตัวมารดาของเขาออกมาได้ ตนก็จะเป็นผู้มีพระคุณของเขา และหากมีเย่หรงร่วมมือกับตนแล้วละก็ ตนก็จะมีผู้ช่วยที่แข็งแกร่งในการจัดการกับเหมียวหยางและไป่หลี่ไห่