บทที่ 1932

“เสี่ยวชี เจ้าอาศัยอยู่ที่ใด ข้าจะไปส่งเจ้า!”

เย่หรงรู้สึกว่าคุยกับหลิงอวี๋ถูกคอมาก จึงรู้สึกว่ายังมิพอ

“โรงเตี๊ยมเจ้าค่ะ!”

ในเมื่อหลิงอวี๋ตัดสินใจที่จะสร้างพันธมิตรกับเย่หรงแล้ว นางจึงมิลังเลที่จะบอกเรื่องของตนให้เขารู้

เย่หรงจึงเอ่ยออกมาอย่างประหลาดใจ “เจ้าสอบเข้าเรียนที่สำนักศึกษาชิงหลงได้แล้วนี่ เหตุใดยังพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมอีกเล่า? โรงเตี๊ยมในเมืองหลวงแดนเทพราคามิใช่ถูก ๆ เจ้าทำเช่นนี้มิสู้ซื้อเรือนสักหลังน่าจะคุ้มค่ากว่าหรือ!”

หลิงอวี๋จึงยิ้มอย่างเย็นชา “เดิมทีข้ามีบ้านอยู่ แต่ถูกคนทำลายไปเสียแล้ว!”

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เจ้าเป็นศิษย์น้อยของอาสาม ใครกันที่ตาไร้แววกล้ามาทำลายเรือนของเจ้า?”

เย่หรงยิ่งก็ยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้นไปอีก

หลิงอวี๋จึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้เขาฟัง และสุดท้ายก็เอ่ยออกไป “เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของเหมียวหยางเป็นแน่ ข้าไม่มีศัตรูอยู่ในเมืองหลวงแดนเทพ และนอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครที่จะทำเรื่องเช่นนี้กับข้าด้วย!”

เย่หรงได้ยินเช่นนั้นก็โกรธมาก “ไป่หลี่ไห่กับหอโอสถไป๋เป่าอาศัยว่ามีการสนับสนุนของเจ้าแห่งทะเล จึงได้กล้าทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้!”

“เสี่ยวชี เจ้ารอก่อนเถิด ข้าจะจับตัวเหมียวหยางมาให้เจ้า และจะระบายความโกรธให้เจ้าด้วย!”

หลิงอวี๋ส่ายหัว “มิต้องหรอกเจ้าค่ะ ข้ามีวิธีจัดการกับเขาแล้ว!”

“เย่หรง ที่ข้าบอกเรื่องนี้กับท่าน มิได้อยากจะขอให้ท่านช่วยออกหน้าให้ ข้าแค่อยากให้ท่านรู้ไว้ว่า หากไป่หลี่ไห่และเหมียวหยางรู้เข้าว่าข้ากับท่านไปมาหาสู่กัน ก็อาจจะนำความเดือดร้อนมาหาท่านได้!”

เย่หรงจึงได้เข้าใจความหมายของหลิงอวี๋ แล้วเขาก็กระตุกมุมปากอย่างดูถูก “แค่เพราะว่าข้าเย่หรงไม่มีความสามารถที่จะช่วยท่านแม่ของข้าออกมาได้ ก็มิได้หมายความว่าข้าจะเป็นคนที่ไม่มีความสามารถจริง ๆ หรอกนะ!”

“ไป่หลี่ไห่กับเหมียวหยางมินับว่าเป็นอะไรทั้งนั้น ข้าไม่มีทางกลัวพวกเขาหรอก!”

“เสี่ยวชี เจ้าเป็นคนที่มีความคิด ในเมื่อเจ้าบอกข้าว่ามิต้องยื่นมือเข้าไปแทรก ข้าก็จะเคารพเจ้า!”

“แต่หากว่าเจ้าจัดการมิได้ เจ้าต้องบอกข้า สหายของข้า ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าถูกใครรังแกตามอำเภอใจเป็นอันขาด!”

สิ่งที่หลิงอวี๋ต้องการก็คือทัศนคติของเย่หรง เมื่อนางได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้า “เจ้าค่ะ หากข้าจัดการมิได้ ข้าจะขอให้ท่านช่วย!”