บทที่ 1935

หลิวซานและเหล่าบัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่าเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ก็พากันตำหนิหลิงอวี๋

หลิวซานเป็นผู้นำดุด่าขึ้นมา “ใช่แล้ว ตนเองสร้างปัญหาไปทั่ว เมื่อถูกคนมาทำลายบ้านยังจะมาใส่ร้ายศิษย์พี่ของพวกเราอีก คงมิใช่ว่าเจ้ายากจนไม่มีเงิน จึงคิดจะขู่กรรโชกเงินจำนวนหนึ่งไปสร้างบ้านใหม่ใช่หรือไม่!”

บัณฑิตคนหนึ่งก็เอ่ยออกมาอย่างดูถูกเช่นกัน “ดูจากอาภรณ์ที่นางใส่แล้ว ก็คงมิได้อยู่อาศัยในที่ที่ดีนักหรอก คงจะไปทำให้ใครขุ่นเคืองเข้าจึงถูกทุบน่ะสิ!”

“ใช่แล้ว ที่อยู่ของพวกเรามีความปลอดภัยดี ไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแน่!”

“สิงอวี๋ เจ้าช่างน่ารังเกียจเสียจริง! เมื่อครู่ศิษย์พี่ของเราล้อเล่นจึงพูดเช่นนั้นออกไป คาดมิถึงเลยว่าจะถูกเจ้าใส่ร้าย! เช่นนั้นหากเป็นข้าที่พูดเช่นนั้นออกไป เจ้าก็จะบอกว่าข้าทำลายบ้านเจ้าใช่หรือไม่?”

จงเจิ้งเฟยกับเหลยเหวินจึงดึงหลิงอวี๋ไปถามด้วยความเป็นห่วง “บ้านของเจ้าถูกทุบจริงหรือ?”

หลิงอวี๋นึกถึงเรื่องวุ่นวายในบ้านที่เห็นท่ามกลางสายฝนเมื่อวานนี้ แล้วพยักหน้าอย่างแน่วแน่

นางมองเหมียวหยางอย่างเย็นชา เขายังคงหัวเราะอย่างมิกลัวเกรง พร้อมกับทำท่าทางท้าทายราวกับว่า ‘เจ้าทำอะไรข้ามิได้หรอก’

นางมองไปที่บัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่าที่ต่างพากันกล่าวหาว่าตนขู่กรรโชกทรัพย์เหมียวหยาง

แล้วจู่ ๆ นางก็ตะคอกขึ้นมาเสียงแข็ง “พอแล้ว หุบปากกันให้หมด!”

“เหมียวหยาง ข้าแค่บอกว่าเรือนของข้าถูกทำลาย ข้ามิได้บอกว่าจะฟ้องร้องเจ้า และมิได้บอกว่าจะให้เจ้าชดเชยข้าสักแดงเดียว!”

“หากบอกว่ามิใช่เจ้าก็มิใช่เจ้า เหตุใดต้องพูดไร้สาระมากมายเช่นนี้ด้วย?!”

“มีคนอยู่ที่นี่เป็นมากมายพอดี ข้าสิงอวี๋จะขอให้พวกเจ้าช่วยส่งข้อความไปเสียหน่อยเถิด หากมีคนรู้ว่าใครเป็นคนทุบทำลายบ้านของข้า ก็ช่วยนำข้อความนี้ไปบอกเขาด้วย!”

“บ้านของข้าอยู่ในที่ห่างไกล เพื่อป้องกันมิให้มีคนอาศัยตอนข้ากับพี่ชายมิอยู่เข้าไปทำลายบ้าน ข้าจึงตั้งค่ายกลหนึ่งไว้ในบ้าน!”

หลิงอวี๋เอ่ยออกมาเสียงดัง แต่สายตากลับจ้องไปที่เหมียวหยางเท่านั้น

“คนบงการที่เข้าไปทำลายบ้านของข้า จะต้องคำสาปนับตั้งแต่เข้าไปในค่ายกล… วันที่หนึ่งจะรู้สึกมิสบายตัว และจะเริ่มมีไข้ในตอนกลางคืน!”

“จากนั้นก็จะมีตุ่มน้ำขึ้นไปทั้งตัว เกิดการพุพองและเป็นหนอง ไม่มีทางรักษาได้!”

“ภายในสิบวัน หากคนร้ายผู้นี้ยอมรับต่อหน้าธารกำนัลว่าเขาทำลายบ้านของข้า และสร้างบ้านของข้าขึ้นมาใหม่ ข้าจะให้ยาแก้พิษกับเขา!”