บทที่ 1936

น่าสนใจ!

เซียวหลินเทียนเห็นกระบวนการทั้งหมดนั้น แล้วก็รู้สึกว่าการมาเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่น่าเบื่อในวันนี้ ก็มิได้น่าเบื่อถึงเพียงนั้นแล้ว

เขาหันไปหาเถาจื่อแล้วเอ่ยออกไป “ศิษย์พี่หญิงของเจ้าผู้นี้น่าสนใจมาก เจ้าจงเข้าใกล้นางเข้าไว้!”

เถาจื่อดูท่าทีสับสน “นายท่านอู่ ท่านแน่ใจว่านางมิใช่คุณหนูมิใช่หรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงต้องเสียเวลาไปกับนางด้วยเจ้าคะ?”

เซียวหลินเทียนส่ายหัว “ไม่ ข้ามิอาจแน่ใจได้หรอก! คุณหนูของพวกเจ้าฉลาดถึงเพียงนั้น หากนางตั้งใจจะซ่อนตัวขึ้นมาจริง ๆ ก็มีวิธีมากมายนัก!”

“ข่าวล่าสุดที่สือหรงส่งมาก็คือ คุณหนูของพวกเจ้าติดตามฮูหยินเว่ยมาที่เมืองหลวงแดนเทพ ขอเพียงนางอยู่ในสังคมเมืองหลวงแดนเทพนี้ นางจะต้องมาศึกษาที่สำนักศึกษาชิงหลงอย่างแน่นอน!”

“สิ่งที่พวกเราต้องให้ความสำคัญก็คือสตรีที่โดดเด่นเหล่านี้ เราจะต้องตรวจสอบพวกนางทีละคน จนกว่าจะพบคุณหนูของเจ้า!”

เซียวหลินเทียนเชื่อว่า ด้วยความฉลาดของหลิงอวี๋แล้ว นางไม่มีทางเป็นคนธรรมดาอย่างแน่นอน ขอเพียงคอยจับตามองสตรีที่โดดเด่นเหล่านี้เข้าไว้ เขาจะต้องหาหลิงอวี๋พบได้อย่างแน่นอน

“ฉินซาน เจ้ากลับไปบอกให้สือหรงสืบประวัติของสตรีที่โดดเด่นของเหล่าสำนักย่อย ยิ่งละเอียดเท่าไรก็ยิ่งดี!”

ในเมื่อเซียวหลินเทียนมั่นใจว่าหลิงอวี๋อยู่ในเมืองหลวงแดนเทพ เช่นนั้นก็ต้องตรวจสอบไปทีละคน

“ขอรับ!”

เซียวหลินเทียนเพิ่งจะพูดจบ เขาก็เห็นเย่หรงกับคุณชายสองคนพูดคุยยิ้มแย้มกัน และเดินเข้ามา

เซียวหลินเทียนคิดว่าเย่หรงจะมาทักทายตน ไหนเลยจะคิดว่าเย่หรงจะเดินไปตรงหน้าฉินซาน จากนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “อู่ซาน ยังมิเข้าไปหรือ? ไป ตามพวกเราเข้าไป ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จักกับพวกคุณหนู!”

ฉินซานเหลือบมองเซียวหลินเทียน แล้วเซียวหลินเทียนก็พยักหน้าเล็กน้อย

เผยอวี้เห็นว่าฉินซานเดินตามเย่หรงไปแล้ว เขาจึงกระซิบ “ไม่มีการเอาใจใส่โดยไร้เหตุผล คุณชายเย่ผู้นี้คิดจะทำอะไร? ก่อนหน้านี้เขามีแต่จะเมินเฉยใส่พวกเรา!”

“เข้าไปก่อนเถิด!”

เซียวหลินเทียนมิได้คัดค้านการที่ฉินซานและเย่หรงจะเป็นมิตรต่อกัน เพราะเป้าหมายของพวกเขาคือการเข้าไปในแวดวงชนชั้นสูง

แม้ว่าเย่หรงผู้นี้จะมิได้มีฐานะสูงส่ง แต่ด้วยความสามารถเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทุกคน ก็ทำให้ข่าวสารคล่องแคล่วว่องไวยิ่งขึ้น การผูกมิตรกับเขานั้นมิได้มีอะไรเสียหาย

หลิงอวี๋เดินตามพวกเหลยเหวินเข้าไป แล้วก็ได้เห็นว่าในสวนดอกไม้นั้นเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน และเบ่งบานเต็มไปหมดทั้งสวน ถือเป็นสีสันของวสันตฤดู

หลงอิงกำลังต้อนรับแขก นางแทรกตัวผ่านฝูงชนแล้วก็เห็นพวกนาง จึงเดินเข้าไปเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เหวินเหวิน เฟยเฟย เสี่ยวอวี๋ ข้ายุ่งยิ่งนัก ต้อนรับได้มิทั่วถึง พวกเจ้าอภัยให้ข้าด้วยเถิด!”