บทที่ 1937

ขณะที่ก้าวเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ ทีละก้าว หลิงอวี๋ก็มองพิจารณาฮูหยินทั้งสองของตระกูลเฉียวไปอย่างเงียบ ๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฉียวเป็นเสาหลักของตระกูลเฉียว เฉียวต้าลูกชายของนางซึ่งเป็นผู้นำตระกูลเฉียวตายไปแล้ว และเฉียวเค่อหลานชายที่เป็นที่รักมาโดยตลอดก็ตายไปแล้วเช่นกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าที่อายุหกสิบกว่าผู้นี้แก่ตัวลงมากภายในชั่วข้ามคืน และในช่วงนี้ก็นอนซมอยู่บนเตียงอยู่ตลอด นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่นางออกจากบ้านตั้งแต่ที่ลูกชายตายไป

นางแต่งตัวเรียบหรูสุภาพเช่นเดียวกับฮูหยินเฉียว และเนื่องจากนางกินโอสถชะลอวัยมาหลายปี ดังนั้นแม้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเฉียวจะอายุหกสิบแล้ว แต่บนใบหน้าของนางก็ไม่มีริ้วรอยแม้แต่น้อย ดูแล้วคล้ายกับเป็นพี่น้องกับฮูหยินเฉียวเลยทีเดียว

ผมของนางก็เป็นสีดำสนิททั้งหมดเช่นกัน เพียงแต่เป็นเพราะอาการป่วย จึงทำให้สีผิวดูขาวซีดไปเล็กน้อย

รูปร่างของฮูหยินเฉียวสูงใหญ่กว่าสตรีทั่วไป นางสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร กระดูกก็ใหญ่เช่นกัน ดูมีความสามารถมาก และระหว่างคิ้วกับตาของนางนั้นก็ล้วนเป็นความมุ่งมั่นตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

“ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียว ฮูหยินเฉียว...”

จงเจิ้งเฟยพาเหลยเหวินกับหลิงอวี๋มาทักทายฮูหยินทั้งสอง

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียวพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ย “คุณหนูเฟยเฟยจากตระกูลจงเจิ้งหรือ ยิ่งโตยิ่งงดงามนัก โตจนข้าแทบจำมิได้แล้ว!”

จงเจิ้งเฟยยิ้มแล้วเอ่ยออกไป “ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียวพูดจนเฟยเฟยเขินเลยเจ้าค่ะ! ช่วงนี้สุขภาพของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

บุคคลสำคัญของตระกูลเฉียวทั้งสองคนตายไปแล้ว และสิ่งที่น่าเศร้าก็คือศพของทั้งสองคนนั้นล้วนหามิพบ

เฉียวต้าตายอยู่ในปากของเสือดาวหิมะ ส่วนเฉียวเค่อนั้นแม้แต่ตายอยู่ที่ใดก็มิรู้ ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องการตามหาศพเลย

ในช่วงก่อนหน้านี้ ตระกูลเฉียวทำได้เพียงจัดงานศพให้ทั้งสองคนอย่างเรียบง่ายเท่านั้น ในเมื่อไม่มีศพก็ทำได้เพียงสุสานที่ไม่มีศพสองที่เท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้คนจำนวนมากเต็มไปด้วยความรู้สึกเห็นใจต่อตระกูลเฉียว และยังเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ตระกูลเฉียวเกลียดหลิงอวี๋และหวงฝู่หลินถึงเพียงนั้น

ใบไม้ร่วงหล่นกลับคืนสู่ราก จะมีสิ่งใดน่าเศร้าไปกว่าการตายไปแต่กลับไม่มีศพเหลืออยู่และมิสามารถหลับอย่างสงบได้เล่า!

สิ่งนี้ทำให้เมื่อตระกูลเฉียวอยากจะรำลึกถึงพวกเขา ก็ทำได้เพียงแสดงความเศร้าโศกต่อสุสานที่ว่างเปล่าเท่านั้น

“ข้าสบายดี ขอบคุณเฟยเฟยที่เป็นห่วง!”