บทที่ 1938

เช่นนี้ก็แสดงว่า เฉียวไป๋เองก็รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าคนที่ช่วยเขาไว้คือศัตรูของเขา?

หลิงอวี๋แอบดีใจที่ตนเปลี่ยนรูปลักษณ์อีกครั้ง หลังจากที่หนีออกมาจากเงื้อมมือของเก๋อฮุ่ยหนิง มิเช่นนั้นหากใช้ใบหน้าก่อนหน้านี้ ก็คงจะถูกเก๋อฮุ่ยหนิงสังหารไปแล้วใช่หรือไม่?

ดูท่าทางต่อไปตนจะมิสามารถใช้มีดผ่าตัดรักษาคนได้อีกต่อไปแล้ว!

หลิงอวี๋ค้นพบแล้วว่า ที่เมืองหลวงแดนเทพนั้นล้วนเป็นหมอโอสถที่รักษาโรค มิว่าจะเป็นโรคอะไร หมอโอสถก็ล้วนใช้เพียงโอสถในการรักษาโรคเท่านั้น

ส่วนการผ่าตัดนั้น ในตอนนี้กลายเป็นวิธีการรักษาเฉพาะตัวของนางไปแล้ว

ประเดี๋ยวก่อน จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลิงอวี๋

ตนเป็นคนที่รักษาดวงตาของฮูหยินเว่ยจนหาย ตอนนั้นมีหมอจำนวนมากบอกว่าดวงตาของฮูหยินเว่ยมิสามารถรักษาได้แล้ว หากพวกนางเองก็ได้เห็นหมายจับค่าหัวด้วย พวกนางจะไปเปิดโปงตนให้กับตระกูลเฉียวหรือไม่?

ตั้งแต่ที่ตนลงมาจากเรือของตระกูลเว่ย ก็ทำเพียงเปลี่ยนกลับเป็นชุดสตรี แต่มิได้เปลี่ยนการแปลงโฉม!

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้รอบรู้ก็มิได้แปลงโฉมด้วย เช่นนั้นขอเพียงติดตามเบาะแสเหล่านี้มา การจะตามหาตนก็มิใช่เรื่องยากแล้ว!

หากต้องการให้ตนปลอดภัย ความน่าจะเป็นเดียวก็คือ ฮูหยินเว่ยและนางรับใช้ของนางจะต้องเงียบไว้ และมิไปเอ่ยถึงเรื่องที่ได้เจอกับตนให้ผู้ใดฟังทั้งสิ้น

ภาพเหมือนของฮูหยินเฉียวเหล่านี้ถูกแบ่งไปจนถึงมือของเซียวหลินเทียนและพวกเถาจื่อ เซียวหลินเทียนจึงจ้องมองฮูหยินเฉียวด้วยสายตาชั่วร้าย

เมื่อครู่นี้ เขาได้ยินนางเรียกหลิงอวี๋ว่าสารเลวครั้งแล้วครั้งเล่า เซียวหลินเทียนแทบจะทนมิไหว อยากจะพุ่งเข้าไปฉีกปากร้ายของฮูหยินเฉียวออกเป็นชิ้น ๆ ไปเสีย

แต่สุดท้ายเขาก็กัดฟันอดทนเอาไว้

เป้าหมายของเขาคือการตามหาหลิงอวี๋ให้พบ ในขณะที่ยังมิบรรลุเป้าหมาย เขาทำได้เพียงแค่อดทนไว้เท่านั้น

มิฉะนั้นหากเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของตนออกไป เช่นนั้นเขาก็จะถูกมหาปราชญ์และตระกูลหลงตามสังหารเป็นแน่ และเขาจะมิสามารถอยู่ตามหาหลิงอวี๋ในเมืองหลวงแดนเทพได้

อาอวี๋ เจ้าอยู่ที่ใดกันแน่?