บทที่ 1940

จงเจิ้งเฟยส่ายหัว “ข้าเองก็มิได้รู้แน่ชัดนัก ข้าแค่ฟังมาจากคนอื่นเท่านั้น เพราะพวกนางบอกกันว่าฉินตะวันตกเป็นคนละดินแดนกับพวกเรา!”

“ข้าได้ยินมาเพียงว่า ทักษะการแพทย์ของหลิงอวี๋ผู้นี้ยอดเยี่ยมมาก ก่อนหน้านี้ว่ากันว่า ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเก๋อท้องใหญ่ราวกับกลอง และไม่มียาใดที่สามารถรักษาได้ แต่หลิงอวี๋เป็นคนผ่าท้องของนางแล้วนำถุงน้ำที่อยู่ในท้องของนางออกมา เช่นนี้จึงรักษาโรคประหลาดของนางหายขาดได้!”

“ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเก๋อได้เดินทางติดตามข้าหลวงเก๋อมาที่เมืองหลวงแดนเทพแล้ว ดู ๆ ไปแล้วก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปมิได้ผิดปกติใด ๆ นี่คือข้อเท็จจริง!”

เหลยเหวินฟังแล้วก็รู้สึกสับสน “ดูเช่นนี้แล้ว หลิงอวี๋ก็มินับว่าเป็นคนเลว แต่เหตุใดนางจึงสังหารเฉียวเค่อเล่า!”

หลิงอวี๋ฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ แล้วนางก็ยิ่งอยากรู้อดีตของตนมากขึ้นไปอีก

ตนเป็นคนแบบใดกันแน่?

เหตุใดจึงมีศัตรูมากถึงเพียงนี้?

ดูท่าทางจะต้องไปถามผู้รอบรู้เสียหน่อยแล้ว บางทีการรู้เรื่องในอดีตของตน อาจจะทำให้นางฟื้นความทรงจำที่หายไปได้เร็วขึ้นก็ได้

ขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกันอยู่ ก็เห็นหยางหงหนิงพาสหายอีกสองคนเดินเข้ามา

“เฟยเฟย พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ? ไยจึงมาหลบอยู่ที่นี่เล่า?”

หยางหงหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยกันดี

จงเจิ้งเฟยจึงยิ้มแล้วเอ่ยออกไป “ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย หงหนิง ข้ามิได้เจอเจ้ามานานแล้ว ได้ยินมาว่าเจ้าออกเดินทางไปที่ไกล ๆ กลับมาเมื่อใดกัน? มิมาเล่นกับข้าเลย!”

“เพิ่งกลับมาเมื่อมิกี่วันก่อนนี้เอง!”

ปากของหยางหงหนิงกำลังพูดคุยยิ้มแย้มอยู่กับจงเจิ้งเฟย แต่สายตาของนางกลับจ้องมองไปที่หลิงอวี๋

หลิงอวี๋สังเกตเห็นว่าสายตาของหยางหงหนิงมิได้เป็นมิตร จึงค่อนข้างมิสบายใจ หรือว่าหยางหงหนิงจะรู้เรื่องที่เมื่อวานตนไปดื่มสุรากับเย่หรง?

“นี่คือสิงอวี๋ อันดับหนึ่งในชั้นเรียนของพวกเจ้าหรือ?”

เป็นไปดังที่คาด หยางหงหนิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปที่หลิงอวี๋

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่หญิงของข้าเอง ศิษย์พี่ นี่คือหยางหงหนิง คุณหนูสี่ของบ้านใต้เท้าหยาง และนางยังเป็นศิษย์น้อยของเจ้าวังแห่งวังเทียนซูด้วย!”

จงเจิ้งเฟยแนะนำทั้งสองคน

หลิงอวี๋ยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “สวัสดีคุณหนูหยาง!”