บทที่ 1941

หยางหงหนิงยิ่งโวยวายก็ยิ่งเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ และดึงดูดสายตาของคุณหนูคุณชายที่ยังอยู่รอบ ๆ มิได้แยกตัวออกไปให้พากันหันมามอง

"ข้าบอกว่าเจ้าต่ำต้อย แต่เจ้าก็ยังบอกว่ามิต่ำต้อย! ทุกคนมาดูอันดับหนึ่งของหอปรุงโอสถผู้นี้เถิด นางคือคนต่ำต้อยไร้ยางอาย!”

“นางล่อลวงเย่หรงไปดื่มสุรา และมิรู้ว่านางใช้กลอุบายอะไร จึงทำให้เย่หรงสนับสนุนนาง!”

“สิงอวี๋ ข้าขอบอกไว้เลยว่า คนต่ำต้อยเช่นเจ้า ตระกูลเย่ไม่มีทางให้เจ้าเข้าไปเป็นอันขาด และถึงแม้ว่าพวกเขาจะให้เจ้าเข้าไป เจ้าก็เป็นได้เพียงอนุเท่านั้น!”

เมื่อคุณหนูเหล่านั้นรวมถึงบัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่าได้ยินเช่นนั้น ก็ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา

“ข้าก็บอกแล้วว่านางแต่งตัวธรรมดาเช่นนั้น แล้วจะมีเงินไปศึกษาที่สำนักศึกษาชิงหลงได้อย่างไร ที่แท้นางก็อาศัยการหลอกลวงเงินของบุรุษ!”

“แต่นางก็มิได้งามอะไรนักนี่ แล้วเย่หรงจะชอบนางได้หรือ?”

“เจ้ามิรู้หรอก บุรุษบางคนมิได้สนใจที่หน้าตา แต่สนใจที่รูปร่าง บางทีเย่หรงอาจจะสบายใจกับการปรนนิบัติของสตรีผู้นี้ก็เป็นได้!”

คำพูดนี้เหมียวหยางเป็นคนพูด เขาพูดไปพลางยิ้มอย่างหยาบคาย ทั้งยังขยิบตาอย่างคลุมเครือให้กับพวกคุณชายที่อยู่ข้าง ๆ เขาด้วย

คุณชายเหล่านั้นก็เข้าใจขึ้นมาทันที แล้วก็หัวเราะกันยกใหญ่

คุณหนูที่นั่งข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็ล้วนหน้าแดงกันหมด

“พวกเจ้าพูดจาไร้สาระอะไร ศิษย์พี่หญิงของข้ามิใช่คนเช่นนั้น!”

เหลยเหวินก็ได้ยินเช่นกัน นางจึงโกรธเสียจนตะโกนใส่คนพวกนั้นไป

แม้แต่ตนจะให้ชุดหลิงอวี๋ก็ยังมิเอา แล้วนางจะใช้ร่างกายไปหลอกลวงเงินคนอื่นได้อย่างไรกัน!

“สิ่งที่ข้าพูดออกมาล้วนเป็นความจริง สิงอวี๋ เจ้ากล้าปฏิเสธหรือไม่ว่าเจ้ามิได้อาศัยอยู่ในบ้านของเย่หรง?”

เมื่อหยางหงหนิงเห็นว่ามีคนจำนวนมากมายืนอยู่ข้างตน นางก็ยิ่งกำเริบเสิบสานขึ้น

เมื่อบรรดาฮูหยินที่อยู่ไกล ๆ ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ต่างก็ส่ายหัวกันอย่างพูดมิออก

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียวยิ้มเยาะให้กับฮูหยินผู้เฒ่าหลงเจ้าภาพในวันนี้ แล้วก็เอ่ยขึ้นมา “สังคมเสื่อมโทรมลงแล้ว คนหนุ่มสาวสมัยนี้มิเรียนรู้ในสิ่งที่ดี แต่กลับชอบเดินไปในทางที่ผิด!”

“คนนิสัยเช่นนี้ก็สามารถเข้าศึกษาที่สำนักศึกษาชิงหลงได้ สำนักศึกษาชิงหลงควรจัดการให้ดีจริง ๆ แล้ว!”