บทที่ 1942

บรรดาศิษย์น้องของเหมียวหยางจะกล้าปล่อยเหมียวหยางไปได้อย่างไร แม้ว่าเย่หรงจะเป็นศิษย์ที่มิประสบความสำเร็จของตระกูลเย่ แต่เขาก็นับว่าเป็นผู้มีอำนาจที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงแดนเทพ และความโหดร้ายของเขาก็ราวกับหมาป่า

หากเขาประกาศชัดเจนว่าจะยั่วยุใคร เช่นนั้นแล้วขอเพียงยังมีลมหายใจอยู่ ต่อให้ต้องสู้จนถึงที่สุดก็จะมิยอมรามือ

ถึงแม้ว่าเหมียวหยางจะเกลียดเย่หรงที่ทำให้จมูกของตนหัก แต่ท่าทีที่จะสู้กับเย่หรงอย่างสุดชีวิตนั้น ก็เป็นเพียงการแกล้งทำไปเท่านั้น

เนื่องจากด้วยพลังของเขาแล้ว เขามิใช่คู่ต่อสู้ของเย่หรงอย่างแน่นอน มิฉะนั้นก็คงมิถึงกับถูกเย่หรงต่อยสองหมัด แล้วไม่มีแรงตอบโต้หรอก

“พวกเจ้าปล่อยข้า ให้ข้าไปสู้กับเขา… เย่หรง เจ้ารู้สึกผิดแล้วกระมัง จึงได้ใส่ร้ายข้า!”

เหมียวหยางตะโกนออกไปอย่างโอ้อวด “ข้ามิได้ทำลายบ้านของสิงอวี๋ มิใช่ว่าเจ้าจงใจไปทำลายบ้านของนาง เพื่อให้นางยอมขึ้นเตียงกับเจ้า และใช้โอกาสนี้สนับสนุนนางเองรึ?”

น้ำโคลนสาดเข้ามาหาเย่หรงในทันที

คนจำนวนมากที่อยู่ตรงนั้น ต่างก็รู้สึกว่าคำพูดของเหมียวหยางอาจจะเป็นเรื่องจริงได้ เพราะเรื่องนี้ดูเป็นเรื่องที่เย่หรงสามารถทำได้!

หลิงอวี๋หมดคำพูดไปเลย พูดกันไปพูดกันมาเช่นนี้ เพราะเหมียวหยางต้องการจะทำให้เรื่องที่นางขายร่างกายตนเองเพื่อเงินเป็นจริง

นางจึงเดินไปข้างหน้า แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “จะใครกันแน่ที่มาทำลายบ้านของข้า เมื่อครู่ข้าก็ได้บอกไปแล้วตรงหน้าประตู ภายในสิบวันเราจะได้รู้กัน!”

“พวกเจ้ามิต้องทะเลาะกันแล้ว ความจริงก็คือเย่หรงเห็นว่าบ้านของข้าถูกทำลาย เห็นว่าข้าไร้บ้านอาศัย ดังนั้นเขาจึงเมตตาให้ที่พักแก่ข้า!”

“ระหว่างข้าสิงอวี๋และเย่หรงมีแต่ความบริสุทธิ์ใจ ข้าขอใช้ชื่อเสียงของพ่อแม่ข้าสาบานว่า ข้ามิเคยทำสิ่งน่าอับอายอย่างที่พวกเจ้าพูดกัน!”

สายตาเย็นชาของหลิงอวี๋มองไปที่ใบหน้าของพวกคนที่พูดหยาบคายเมื่อครู่

“กฎในการรับศิษย์ของอาจารย์ข้านั้นทุกคนรู้กันดีอยู่แล้ว หากพวกเจ้าสงสัยว่าข้ามีนิสัยมิดี ก็ไปหาหลักฐานมาเปิดเผยให้อาจารย์ของข้ารู้!”

“หากไร้หลักฐานแล้วมาพูดจาไร้สาระใส่ร้ายข้า ข้าจะไม่มีวันยอม และจะสู้กับคนผู้นั้นจนถึงที่สุด!”

คำพูดนี้ของหลิงอวี๋และสายตาเย็นชาของนางต่างก็ทำให้คนจำนวนมากรู้สึกกลัว