บทที่ 1943

“ได้ ตกลงตามนี้!”

หลิงอวี๋จ้องหยางหงหนิงอย่างกดดัน “ต้องยอมรับผลแพ้ชนะ ถึงเวลานั้นหากแพ้ เจ้าก็อย่าได้พูดอะไรที่มิเหมาะสมออกมา!”

หยางหงหนิงเอ่ยอย่างแน่วแน่ “ต้องยอมรับผลแพ้ชนะ! หลงอิง พวกเราขอยืมห้องปรุงโอสถของเจ้าสักหน่อยนะ!"

หลงอิงเป็นเจ้าภาพในวันนี้ นางมิชอบมาก ๆ ที่มีคนมาสร้างปัญหาขึ้นในงานเลี้ยงชมบุปผาของตน ทำให้รายการที่ตนเตรียมไว้มิได้นำออกมา

แต่หยางหงหนิงพูดไปแล้ว ดังนั้นต่อให้นางมิชอบก็มิอาจปฏิเสธได้

“เสี่ยวอวี๋ มิต้องพนันแล้วได้หรือไม่ เจ้ามิใช่คู่ต่อสู้ของหงหนิงหรอก! เจ้ายอมแพ้ แล้วขอโทษหงหนิงเสียเถิด!”

หลงอิงดูท่าทางเป็นห่วงหลิงอวี๋

“คุณหนูหลง ข้ามิสามารถขอโทษคนที่ใส่ร้ายข้าในเรื่องที่ข้ามิได้ทำได้หรอก!”

หลิงอวี๋รู้ว่าฮูหยินทั้งสองของตระกูลเฉียวอยู่ด้วย และตามหลักแล้วตนมิควรทำตัวโดดเด่นให้เป็นจุดสนใจ

แต่นางอดกลั้นความโกรธไว้มากแล้ว นางต้องระบายออกมา

เหมียวหยางอาศัยอำนาจมาทำลายบ้านของตน และตอนนี้หยางหงหนิงก็อาศัยอำนาจกล้ามาใส่ร้ายตนโดยไม่มีหลักฐานอีก หากวันนี้ตนทนเงียบมิพูดอะไร เช่นนั้นต่อไปก็จะมีข่าวลือที่ยิ่งกว่านี้แพร่กระจายออกไป

แม้ว่าหลิงอวี๋จะอยากเก็บตัวอยู่เงียบ ๆ แต่พวกเขามิอนุญาตให้นางทำเช่นนั้น

ได้ ในเมื่อมิอาจเก็บตัวเงียบ ๆ ได้ เช่นนั้นก็ทำอย่างเช่นที่ผู้รอบรู้ได้พูดไว้ว่าใช้ชีวิตให้เต็มที่ แม้ว่าชีวิตจะสั้นยิ่งนักแต่ก็ต้องใช้ชีวิตให้สนุก!

นางต้องใช้ความแข็งแกร่งของตนเพื่อข่มขู่ผู้ที่ดูถูกตน ทำให้หากในภายภาคหน้าพวกเขาคิดจะกลั่นแกล้งตนอีก ทางที่ดีที่สุดก็ให้คิดซ้ำ ๆ ก่อนลงมือทำ

“เสี่ยวชี! เจ้าแน่ใจหรือ?”

เย่หรงดิ้นจนหลุดออกมาจากสหายของตนแล้ววิ่งไปหาหลิงอวี๋ จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความกังวล

“เชื่อข้าเถิดเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋เอ่ยออกมาเพียงสามคำนี้เท่านั้น

เมื่อเย่หรงเห็นดวงตาที่เป็นประกายของนาง เขาก็ยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “วางใจเถิด ข้าก็จะไม่มีทางทำให้เจ้าผิดหวัง!”

ผิดหวังอะไร?