บทที่ 1944

คำถามนี้ของหลิงอวี๋ทำเอาจงเจิ้งเฟยพูดมิออกไปทันที

ทั้งสองเส้นทางล้วนเป็นทางตันทั้งสิ้น!

หลิงอวี๋ใช้คำเปรียบเทียบนี้เพื่อบอกจงเจิ้งเฟยว่า มิว่านางจะยั่วยุหยางหงหนิงหรือไม่ หยางหงหนิงก็มิยอมปล่อยนางไปอยู่ดี

ในเมื่อล้วนเป็นทางตันทั้งหมด แล้วไฉนมิหยิบไม้ขึ้นมาสู้สักครั้งเล่า?

หากวิชาพิษของหลิงอวี๋สามารถเอาชนะหยางหงหนิงได้ เช่นนั้นจะทำให้หยางหงหนิงรวมถึงเหมียวหยางที่คอยรังแกหลิงอวี๋อยู่เสมอนั้นรู้สึกหวาดกลัวได้!

จะเป็นอำนาจที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่แข็งแกร่งกว่าตนอย่างไรก็ล้วนต้องก้มหัวให้!

หากทักษะด้อยกว่าผู้อื่น เช่นนั้นตายไปก็ยังดีกว่าตายเพราะถูกข่มเหงรังแก เป็นการตายอย่างกล้าหาญ!

จงเจิ้งเฟยเข้าใจสิ่งที่หลิงอวี๋บอกแล้วและนางก็มองหลิงอวี๋ด้วยความชื่นชม

ความเด็ดเดี่ยวและความแข็งแกร่งของศิษย์พี่หญิงนั้นดูเป็นบุรุษยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก!

จงเจิ้งเฟยรู้สึกว่า นี่ต่างหากคือจุดเด่นภายใต้รูปลักษณ์ธรรมดาของศิษย์พี่หญิง นางเป็นสตรีก็ยังเคารพหลิงอวี๋ เช่นนั้นขอเพียงมิใช่บุรุษที่หยาบคายเช่นเหมียวหยาง จะมีใครบ้างที่มิชอบสตรีเช่นหลิงอวี๋?

“หงหนิงออกมาแล้ว! สิงอวี๋ ถึงตาเจ้าแล้ว หากเจ้ากลัว เจ้าก็ยอมแพ้แล้วออกจากเมืองหลวงแดนเทพไปประเดี๋ยวนี้!”

สหายทั้งสองของหยางหงหนิงตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

“ตระกูลสิงของข้าไม่มีทหารที่หนีทัพโดยมิสู้!”

หลิงอวี๋ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม จากนั้นก็เดินเข้าไป

คนที่อยู่ข้างนอกล้วนมองไปทางห้องปรุงโอสถ สิงอวี๋ผู้นี้จะสามารถเอาชนะหยางหงหนิงได้หรือไม่นะ?

หลิวซานที่อับอายตรงหน้าประตูก่อนหน้านี้ก็หันไปมองแล้วเอ่ยขึ้นมา “ศิษย์พี่หญิงหลง เหตุใดท่านมิเข้าไปดูสักหน่อย ในห้องปรุงโอสถของบ้านท่านมีเครื่องยาสมุนไพรล้ำค่าอยู่เป็นจำนวนมาก จะมิถูกหลิงอวี๋แอบขโมยไปหรือ?”

“ใช่แล้ว เช่นนั้นประเดี๋ยวรอให้สิงอวี๋ออกมาแล้วค้นตัวนาง! บางทีที่นางเสนอว่าจะแข่งขันทำยาพิษกับหงหนิงนั้น อาจจะเป็นเพียงแค่ข้ออ้างก็ได้ จุดประสงค์ของนางก็คือขโมยเครื่องยาสมุนไพรจากบ้านของท่านต่างหาก!”

“ศิษย์พี่หญิงหลง เครื่องยาสมุนไพรในบ้านของท่านมีมูลค่านัก แค่ขโมยไปเล็กน้อยก็พอให้นางใช้ไปอีกนานแล้ว!”

บัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่าก็เอ่ยขึ้นมาอย่างประชดประชันเช่นกัน

เหล่าบัณฑิตทั้งหลายต่างพากันวิจารณ์ลักษณะนิสัยของหลิงอวี๋กัน ราวกับว่าไม่มีผู้ใดที่อยู่โดยรอบนั้นด้วย