บทที่ 1945

หลิงอวี๋มองปราดเดียวก็อ่านความคิดของหยางหงหนิงออกแล้ว นางจึงยิ้มมุมปาก “วิธีการเล่นเช่นนี้ก็สดใหม่ดี เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าบอกเถิด!”

ทั้งสองจึงแลกเปลี่ยนยาพิษกัน

หยางหงหนิงหยิบผงยาใส่ปากอย่างมิใส่ใจ แล้วชิมส่วนผสมที่อยู่ในนั้น จากนั้นก็มองไปทางหลิงอวี๋และยิ้มอย่างดูถูก

“ยาพิษง่าย ๆ เช่นนี้ เจ้าก็กล้านำมาใช้ในการแข่งขันหรือ สิงอวี๋ เจ้ารอไสหัวไปจากเมืองหลวงแดนเทพได้เลย!”

หลิงอวี๋ก็ยิ้มบาง ๆ “พูดประโยคนี้ในตอนนี้มันยังเร็วเกินไป อีกสักครึ่งชั่วยามค่อยพูดเถิด!”

“การเอาชนะเจ้า ข้ามิใช้เวลาถึงครึ่งชั่วยามหรอก แค่สิบห้านาทีก็พอแล้ว!”

หยางหงหนิงเอ่ยขึ้นมาอย่างเย่อหยิ่ง

ทุกคนต่างมองผงยาพิษในมือของทั้งสองคน และอยากรู้ว่าทั้งสองคนปรุงยาพิษชนิดใดเอาไว้

“เข้าไปเลือกเครื่องยาสมุนไพร!”

หยางหงหนิงรีบชิงเข้าไปก่อน เมื่อเห็นขวดยาก็นำมาใส่ลงในตะกร้าทันที

หลิงอวี๋มองดูก็รู้ทันทีว่าผงยาที่นางใส่นั้นคือเครื่องยาสมุนไพรของยาแก้พิษที่นางทำไว้

หยางหงหนิงต้องการจะแย่งชิงเครื่องยาสมุนไพรที่หลิงอวี๋ต้องนำไปปรุงยาแก้พิษ เพื่อทำให้หลิงอวี๋มิสามารถปรุงยาแก้พิษได้

หลิงอวี๋ส่ายหัวอย่างหมดคำพูด แล้วหิ้วตะกร้าไปใส่เครื่องยาสมุนไพรเช่นกัน

กระทั่งทั้งสองนำเครื่องยาสมุนไพรสำหรับแก้พิษออกมาแล้ว หลงอิงก็ให้คนรับใช้ยกโต๊ะมาสองตัว

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน หลิงอวี๋กับหยางหงหนิงต่างก็กินยาพิษของกันและกันเข้าไป จากนั้นก็ลงมือปรุงยาแก้พิษพร้อมกัน

เหลยเหวินคว้ามือของจงเจิ้งเฟยไว้ด้วยความกังวล “เฟยเฟย ศิษย์พี่หญิงจะสามารถทำยาแก้พิษออกมาได้หรือไม่?”

“ข้ากังวลว่าหยางหงหนิงจะมีเจตนามิดี แม้ว่าจะมิได้วางยาพิษศิษย์พี่หญิงจนตาย แต่นางจะต้องทำให้ศิษย์ต้องทุกข์ทรมานเป็นแน่!”

จงเจิ้งเฟยจับมือเหลยเหวินไว้แน่น และมีท่าทางเป็นกังวลเช่นกัน

ทุกคนที่มาดูความตื่นเต้นอยู่ข้างนอกนั้น ต่างคนต่างก็มีความคิดเป็นของตนเอง