บทที่ 1946

บัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่าและหอโอสถซ่างกู่ รวมถึงคนที่มาเฝ้าดูจำนวนมากนั้นต่างก็เข้าใจพื้นฐานของเครื่องยาสมุนไพร หลิงอวี๋จึงยิ้มเยาะแล้วเอ่ยออกมา

“คุณหนูหยางของพวกเราน่าจะชอบยาระบายและยาที่ทำให้เกิดอาการคันเป็นพิเศษนะ นางจึงใส่ยาเหล่านี้ลงไปในยาพิษของนางด้วย!”

หา!

เมื่อเหลยเหวินและคนอื่น ๆ ได้ยินเรื่องนี้ต่างก็ตกตะลึงกันไป

คุณหนูบางคนถอยหลังไปสองสามก้าวโดยมิรู้ตัว นี่ก็หมายความว่าหากพิษที่หลิงอวี๋ออกฤทธิ์ มันจะต้องไหลพรวดออกมาแน่ ๆ

เย่หรงมองหยางหงหนิงอย่างรังเกียจ และกำหมัดแน่น

เสี่ยวชีพูดถูกจริง ๆ นิสัยในการปรุงยาพิษของหยางหงหนิงนั้นมิสามารถเปิดเผยต่อหน้าทุกคนได้จริง ๆ

ฉินซานยืนอยู่ข้างเย่หรง เมื่อครู่เย่หรงเพิ่งจะเล่าเรื่องของเขากับหยางหงหนิงให้ฟังอยู่คร่าว ๆ

เมื่อฉินซานได้ยินหลิงอวี๋บอกว่า หยางหงหนิงใส่สิ่งเหล่านี้ลงไปในยาพิษ เขาก็มองไปทางเย่หรงด้วยสีหน้าเห็นใจ จากนั้นก็ส่ายหัวแล้วเอ่ยออกมา “ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงมิชอบนาง!”

“สตรีประเภทนี้ หากเปลี่ยนเป็นข้า ข้าก็มิชอบเช่นกัน!”

“นี่คือการแข่งขัน มิใช่การต่อสู้เอาเป็นเอาตายกันจริง ๆ เหตุใดต้องทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ด้วย!”

หยางหงหนิงรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่หลิงอวี๋พูดออกมาเล็กน้อย นางจึงตะคอกออกไป “ข้าใส่ยาสองชนิดนั้นลงไปแล้วอย่างไรเล่า? ใครตั้งกฎว่าในการปรุงยาพิษมิสามารถใส่ยาทั้งสองชนิดนี้ลงไปได้?”

“หากเจ้ามีความสามารถจริง ๆ ก็รีบปรุงยาแก้พิษออกมา มิเช่นนั้นจะมิใช่ข้าที่จะทำให้เจ้าต้องอับอาย แต่จะเป็นเจ้าเองที่ทักษะด้อยกว่าผู้อื่นจนทำให้ตนเองต้องอับอาย!”

“เช่นนั้นหรือ? หากข้าเป็นคนไร้ศีลธรรมเช่นเดียวกันเจ้าจริง ๆ เมื่อครู่ข้าคงจะนำเครื่องยาสมุนไพรแก้พิษออกไปเช่นเดียวกับเจ้าเมื่อครู่แล้ว!”

หลิงอวี๋เปิดโปงพฤติกรรมน่ารังเกียจของหยางหงหนิงออกมาโดยละเอียด

จากนั้นนางก็เอ่ยออกมาอย่างเหยียดหยาม “มีเพียงคนที่มิมั่นใจในความสามารถในการปรุงยาพิษของตนเท่านั้นที่จะทำเรื่องที่ต้องระแวดระวังผู้อื่นเช่นนี้!”

“หยางหงหนิง ข้าแค่จะบอกเจ้าว่า กลอุบายเล็กน้อยเช่นนี้ของเจ้า จะเป็นการจำกัดโอกาสในการพัฒนาของเจ้าตลอดไป!”

“เนื่องจากเจ้านำเครื่องยาสมุนไพรทั้งหมดภายในห้องปรุงโอสถออกมามิได้ เจ้าจึงคิดว่า ในเมื่อเจ้านำเครื่องยาสมุนไพรแก้พิษไปแล้ว ข้าก็จะมิสามารถทำอะไรได้ นั่นเป็นเพราะวิสัยทัศน์ของเจ้าแคบเกินไป...”