บทที่ 1947

หยางหงหนิงมิได้รู้สึกเลยสักนิดว่าตนได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปเสียแล้ว เวลานี้เมื่อถูกหลิงอวี๋เปิดเผยทุกอย่างออกมา นางก็ยิ้มอย่างมิรู้สึกละอายแล้วเอ่ยออกมา

“เจ้าแสดงความสามารถเกินตัวไปกระมัง! หากเจ้ามิยอมแพ้ คนที่ต้องอับอายก็คือเจ้า!”

“การทำสงครามนั้นย่อมมิกลัวกลอุบาย ข้าก็มิได้ขัดขวางมิให้เจ้านำเครื่องยาสมุนไพรออกมา เป็นเจ้าเองต่างหากที่มิฉลาดพอ!”

คำพูดนี้ของหยางหงหนิงมีคนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นด้วยอยู่กึ่งหนึ่ง และรู้สึกว่าหยางหงหนิงพูดถูก

เดิมทีมันก็คือการแข่งขัน ใครกำหนดเล่าว่ามิสามารถนำเครื่องยาสมุนไพรที่แก้พิษออกมาได้ เป็นหลิงอวี๋เองเท่านั้นที่โง่เขลา

ส่วนคนอีกกึ่งหนึ่งรู้สึกดูถูกการกระทำของหยางหงหนิง ในมุมมองของพวกเขา การแข่งขันคือการเทียบความสามารถของกันและกัน และการแย่งชิงเครื่องยาสมุนไพรแก้พิษของอีกฝ่ายไปเช่นนี้ ช่างเป็นการกระทำที่ต่ำช้าจริง ๆ

เย่หรงมองเหงื่อเย็นไหลลงมาตามหน้าผากของหลิงอวี๋มากขึ้นอย่างกังวล เหงื่อนั้นไหลหยดลงมา จนเปียกเส้นผมบริเวณข้างหูของนางจนหมด

แต่หยางหงหนิงกลับยังคงเอ่ยอย่างยินดี “สิงอวี๋ ฝืนทนไปก็หาได้มีประโยชน์ไม่ หากทนแล้วทนไหว เช่นนั้นก็เห็นได้ชัดแล้วว่าข้าไร้ประโยชน์!”

“เจ้ายอมแพ้เสียเถิด! ทุกคนกำลังจับตามองอยู่ ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เป็นเจ้าเองที่มิต้องการมัน!”

เหลยเหวินมองหลิงอวี๋ที่กัดฟันแน่นอย่างปวดใจ และอยากจะโน้มน้าวให้นางยอมแพ้ไปเสีย แต่ก็มิอาจเอ่ยปากออกไปได้

การให้หลิงอวี๋ยอมแพ้ในเวลานี้ ก็เป็นเรื่องน่าอับอายพอ ๆ กับการที่นางขับถ่ายต่อหน้าธารกำนัล

“เฟยเฟย ทำอย่างไรกันดี? หรือพวกเราจะต้องดูศิษย์พี่หญิงอับอายไปเช่นนี้?”

เหลยเหวินคว้าแขนจงเจิ้งเฟยไว้อย่างตื่นเต้น

จงเจิ้งเฟยก็ไม่มีหนทางเช่นกัน จึงทำได้เพียงกระซิบออกไป “ข้าให้นางรับใช้ไปนำเสื้อคลุมมาให้แล้ว ประเดี๋ยวจะมิให้ศิษย์พี่หญิงต้องอับอายมากนัก…”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น หางตาของเถาจื่อก็เห็นว่าหลิงอวี๋เทผงยาหลายชนิดลงในแก้วน้ำ แล้วดื่มไปรวดเดียวหมด

“ศิษย์พี่หญิงปรุงยาแก้พิษได้แล้ว!”

เถาจื่อตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

“เป็นไปมิได้!”

หยางหงหนิงเหลือบมองเถาจื่ออย่างดูถูก แล้วเอ่ยออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “ผงยาในมือของนาง มีแต่จะทำให้นางถ่ายออกมาเร็วขึ้นเท่านั้น… และผงที่ทำให้เกิดอาการคันก็จะออกฤทธิ์เร็วขึ้นอีกด้วย!”

“โอ๊ย คันยิ่งนัก!”