บทที่ 1952

หลังจากที่ได้ตรวจดูแล้ว ไป่หลี่ไห่ก็มิพบอะไรที่ปกติทั้งสิ้น ดังนั้นเขาจึงปลอบใจเหมียวหยาง

“สตรีผู้นั้นไม่มีทางทำอะไรเจ้าได้โดยที่เจ้ามิรู้ตัวหรอก ที่นางพูดสิ่งเหล่านั้นออกมา บางทีอาจจะแค่ขู่ให้เจ้ากลัวเท่านั้นเอง!”

แต่เหมียวหยางมิได้คิดเช่นนี้ เขาส่ายหัวแล้วเอ่ยออกมา “ท่านอาจารย์ นางมิได้ขู่ให้ข้ากลัว!”

“ก่อนหน้านี้ข้าเองก็คิดเช่นนี้ แต่หลังจากที่เห็นนางประลองกับหยางหงหนิงแล้ว ข้าถึงได้รู้ว่านางจริงจัง!”

“ท่านอาจารย์ ท่านมิได้เห็นท่าทีที่นางพูดกับหยางหงหนิง นางมิได้วางท่าข่มขู่เลยขอรับ นางบอกว่าหากไปยั่วยุนาง นางจะสู้จนตัวตาย หากนางมิตายก็จะมิเลิกรา!”

“ท่านอาจารย์ หากเรามิสามารถแก้พิษของนางได้ หรือว่าข้าจะต้องยอมรับต่อหน้าธารกำนัลไปว่าข้าทำลายบ้านของนางจริง และมอบเงินชดเชยให้กับนางไปเสียขอรับ?”

“เรื่องเงินเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เรื่องเสียหน้าเป็นเรื่องใหญ่!”

ไป่หลี่ไห่มีหรือจะมิรู้เหตุผลข้อนี้ ดังนั้นหลังจากที่ครุ่นคิดดูแล้ว เขาก็มอบยาแก้พิษระดับสูงให้กับเหมียวหยาง "กินยาแก้พิษนี้ไปเสียก่อน!"

“ยาแก้พิษระดับสูงนี้สามารถแก้พิษได้หลายสิบชนิด วิชาพิษของสิงอวี๋น่าจะอยู่ในขอบข่ายของยาแก้พิษนี้!”

“เจ้ากินไปก่อน แล้วรอดูผลคืนนี้ หากว่ามิได้ผล สุดท้ายอาจารย์จะให้ยาแก้พิษชั้นยอดกับเจ้าอีกครั้ง ถึงอย่างไรก็ปล่อยให้เจ้าไปอับอายขายหน้ามิได้!”

ยาแก้พิษชั้นยอดหนึ่งเม็ดสามารถขายได้ถึงหนึ่งแสน เมื่อเหมียวหยางเห็นว่าไป่หลี่ไห่มิได้ตระหนี่กับตน ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา

เขารับยาแก้พิษระดับสูงมาแล้วกินเข้าไป

ช่วงเวลาตลอดทั้งบ่ายผ่านไปอย่างสงบสุขดี กระทั่งกลางคืนตอนเข้านอน เหมียวหยางก็จับชีพจรของตนเอง ชีพจรของเขาคงที่ ส่วนอุณหภูมิร่างกายก็ไม่มีสัญญาณที่จะสูงขึ้นด้วย

ยาแก้พิษที่ท่านอาจารย์ให้มาได้ผล!

เหมียวหยางจึงไปอาบน้ำอย่างมีความสุขแล้วเข้านอน เขาวางแผนว่าวันพรุ่งจะไปเยาะเย้ยหลิงอวี๋ที่สำนักศึกษาชิงหลงเสียหน่อย

แต่เมื่อเหมียวหยางนอนหลับไปจนกระทั่งกลางดึก เขากลับรู้สึกร้อนจนตื่นขึ้นมา เมื่อลืมตาขึ้นก็รู้สึกกระหายน้ำ และร่างกายก็รู้สึกทรมานราวกับถูกไฟเผาไหม้

เหมียวหยางรู้สึกมึนหัวขึ้นมา เขาจึงลุกขึ้นเพราะอยากจะตรวจสอบดูว่าตนมีตุ่มน้ำขึ้นมาหรือไม่ แต่ทันทีที่ยืนขึ้น เขาก็รู้สึกหนักหัวจนเกือบจะล้มลงไปกับพื้น

“ใครก็ได้มานี่ที!”