บทที่ 1953

ในขณะที่เหมียวหยางกำลังทรมานจากไข้สูงอยู่นั้น หลิงอวี๋ก็ใช้โอสถปฐมปราณบริสุทธิ์ที่นำโอสถเสริมพลังวิญญาณที่กลั่นได้ไปแลกมา บีบให้เข็มเงินออกมาอีกเล่มหนึ่งแล้ว

และเป็นการพิสูจน์ข้อเท็จจริงแล้วว่า การใช้โอสถขั้นถัดไปนั้นได้ผล แต่เช่นนี้ก็หมายความว่า หากจะบีบให้เข็มเงินเล่มต่อไปออกมา หลิงอวี๋จะต้องใช้โอสถเสริมระดับที่สูงกว่าอีกหนึ่งขั้น

แต่ตอนนี้หลิงอวี๋และผู้รอบรู้มีเงินอยู่เพียงมิกี่พันตำลึงเท่านั้น มิสามารถซื้อโอสถเสริมใด ๆ ได้เลย

อีกทั้งพลังของหลิงอวี๋ในตอนนี้ก็มิเพียงพอที่จะกลั่นโอสถปฐมปราณบริสุทธิ์ด้วย หากพึ่งเพียงการกลั่นโอสถเสริมพลังวิญญาณเท่านั้น ก็จะต้องใช้เวลาในการสะสมเงินอีกสักพักจึงจะสามารถซื้อโอสถเสริมได้

แต่หลิงอวี๋กลับค่อนข้างกังวล ตระกูลเฉียวยังมิล้มเลิกรางวัลนำจับตน อีกทั้งตอนนี้ตนก็ไปยั่วยุหยางหงหนิงกับเหมียวหยางอีก นางมิได้มีเวลาพอที่จะเก็บเงินทีละเล็กทีละน้อยเช่นนั้น

“พี่ใหญ่ นอกจากการกลั่นยาแล้ว ยังมีช่องทางหาเงินแบบรวดเร็วอีกหรือไม่?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามผู้รอบรู้

ผู้รอบรู้ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “ในเมืองหลวงแดนเทพมีช่องทางหาเงินอยู่มากนัก เช่นเจ้าสามารถไปเก็บสมุนไพรก็ได้ หรือจะไปดูที่กระดานรางวัลก็ได้”

“ที่กระดานรางวัลมิได้มีเพียงรางวัลประเภทนำจับเท่านั้น แต่บนนั้นยังมีคำขอแปลก ๆ อยู่อีกมาก เช่น หินของอาวุธ หรือแม้แต่การจับสัตว์วิญญาณก็มีคนตั้งรางวัลเอาไว้!”

“วันพรุ่งหลังจากที่เจ้าไปเรียนกลับมา ข้าจะพาเจ้าไปดู แล้วเจ้าจะรู้ว่าตราบใดที่เจ้ามีความสามารถ การจะหาเงินในเมืองหลวงแดนเทพก็มิใช่เรื่องยากสักนิด!”

หลิงอวี๋ฟังแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน “ตกลง เช่นนั้นวันพรุ่งตอนเที่ยงท่านไปรอข้าที่หน้าประตูบ้านตระกูลเย่ ข้าเรียนกับอาจารย์ครึ่งวัน เมื่อเรียนเสร็จแล้วเราไปดูที่กระดานรางวัลกัน!”

วันรุ่งขึ้น หลิงอวี๋มาที่บ้านตระกูลเย่แต่เช้า เย่ซื่อฝานได้บอกกับคนเฝ้ายามไว้แล้วว่า หากหลิงอวี๋มาถึงก็ให้เข้าไปได้เลยมิต้องแจ้ง

หลิงอวี๋เพิ่งจะเข้าประตูมา ยังเดินไปได้มิไกลนักก็ได้พบกับเย่หรงเข้าแล้ว

เย่หรงเห็นนางก็วิ่งเข้ามาหา แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวชี เหมียวหยางผู้นั้นอาการกำเริบแล้ว! เมื่อวานเขาไปหาไป่หลี่ไห่กลางดึก ข้าได้ยินมาว่า บนร่างกายและใบหน้าของเขามีตุ่มขึ้นมากทีเดียว!”

ในความคาดหวังของหลิงอวี๋ ก็มิได้นับว่าสิ่งนี้เป็นข่าวดีนัก

“เมื่อวานท่านกลับมาแล้วโดนดุอีกหรือไม่?”