บทที่ 1954

เมื่อหลิงอวี๋เห็นท่านผู้เฒ่าตระกูลเย่ นางก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

ตอนนี้ตนเป็นศิษย์ของเย่ซื่อฝาน เมื่อวานที่ไปยั่วยุวังเทียนซูกับหยางหงหนิงไว้ ก็หมายความว่าได้สร้างปัญหาให้กับเย่ซื่อฝานไปด้วยแล้ว

นี่ท่านผู้เฒ่าเย่มาบีบให้เย่ซื่อฝานขับไล่ตนออกจากสำนักหรือ?

“ท่านผู้อาวุโส!”

หลิงอวี๋โค้งคำนับด้วยความเคารพนบน้อม

ท่านผู้เฒ่าเย่ก็ยังคงมีท่าทียิ้มแย้ม ดังเช่นตอนที่เห็นนางครั้งแรก “เสี่ยวชี มาให้อาจารย์ของเจ้าสอนพิเศษให้อีกหรือ!”

“เจ้าค่ะ ท่านผู้อาวุโส!”

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าเขามีท่าทีเป็นมิตร นางก็มีความกล้าขึ้นมาก หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็เป็นฝ่ายเอ่ยออกไป “ท่านผู้อาวุโส ท่านผู้อาวุโส เมื่อวานข้าไปก่อเรื่องไว้เจ้าค่ะ!”

“ข้า… ข้าเป็นคนทำข้าจะรับผิดชอบเอง หากข้าทำให้ให้ท่านผู้อาวุโสและท่านอาจารย์เดือดร้อน เช่นนั้นข้าจะเป็นคนออกไปจากสำนักเองเจ้าค่ะ!”

เย่ซื่อฝานมองไปทางท่านผู้เฒ่าเย่

ท่านผู้เฒ่าเย่หัวเราะเหอะ ๆ ออกมา “ก่อเรื่องอะไรกัน? หากการชนะการประลองเรียกว่าก่อเรื่อง เช่นนั้นวัน ๆ เมืองหลวงแดนเทพก็คงจะมีคนก่อเรื่องอยู่ทั่วทุกที่แล้ว!”

“เสี่ยวชี ข้าได้ยินเรื่องเมื่อวานมาแล้ว! เจ้าอย่าได้กังวลไป ข้าไม่มีทางให้อาจารย์ของเจ้าขับไล่เจ้าออกจากสำนักเพราะเรื่องนี้แน่!”

หลิงอวี๋ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสบายใจ

แต่คำพูดถัดไปของท่านผู้เฒ่าเย่ทำให้หลิงอวี๋เป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

“เสี่ยวชี แม้ว่าเจ้าจะชนะแล้ว แต่ก็หมายความว่านับจากนี้ไปเจ้าจะต้องยุ่งยากมิสิ้นสุด!”

ท่านผู้เฒ่าเย่เก็บรอยยิ้มไป แล้วมองหลิงอวี๋อย่างจริงจัง “โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ข้ายังได้ยินมาอีกว่า เจ้าวางยาพิษเหมียวหยาง! เจ้ารู้ถึงความร้ายแรงของการทำผิดต่อทั้งวังเทียนซูและไป่หลี่ไห่ในเวลาเดียวกันหรือไ่ม่?”

เย่ซื่อฝานก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงทุ้ม “เสี่ยวชี ก่อนหน้านี้เจ้าทำผลงานได้ดีในการประเมิน ดังนั้นไป่หลี่ไห่จึงคิดที่จะดึงตัวเจ้าไปเข้าร่วมกับหอโอสถไป๋เป่า แต่ก็ถูกเจ้าปฏิเสธไป!”

“ตอนนี้เจ้าก็ไปวางยาพิษเหมียวหยางอีก หากไป่หลี่ไห่สามารถแก้พิษของเจ้าได้ เช่นนั้นก็จะดีหน่อย อย่างมากเจ้าก็จะถูกมองว่าเป็นคนหยิ่งยโส!”

“ทว่าหากเขาแก้พิษมิได้ ก็นับว่าเจ้าได้ทำลายชื่อเสียงของไป่หลี่ไห่ไปจนป่นปี้แล้ว!”