บทที่ 1955

ท่านผู้เฒ่าเย่ได้ฟังคำพูดเด็ดขาดของหลิงอวี๋ก็ตกตะลึง

เขามิคาดคิดเลยจริง ๆ ว่า สตรีที่ดูหน้าตาธรรมดาผู้นี้จะมีนิสัยที่เข้มแข็งเช่นนี้

เย่ซื่อฝานเองก็เผยยิ้มออกมา เขามองศิษย์ผู้นี้มิผิดจริง ๆ

“ท่านพ่อ เสี่ยวชีพูดถูก การหลบซ่อนมิใช่ทางออกขอรับ! หากท่านกังวลว่านางจะทำให้ตระกูลเย่เดือดร้อนไปด้วย เรามาหาทางประนีประนอมกันดีหรือไม่? ในสายตาของคนภายนอกข้าจะขับไล่นางออกจากสำนัก แต่ในความเป็นจริงแล้วนางจะยังเป็นศิษย์ของข้าอยู่”

ท่านผู้เฒ่าเย่จ้องมองเย่ซื่อฝาน แล้วดุด่าออกมา “เจ้าพูดเรื่องไร้สาระกระไรกัน ข้าเป็นคนประเภทที่กลัวปัญหาหรือไร?”

“หากทำเช่นนี้แล้วเรื่องเผยแพร่ออกไป แล้วตระกูลเย่ของเราจะนับว่าเป็นอะไรเล่า?”

“เสี่ยวชีเป็นสตรียังมิกลัวความตาย แล้วตระกูลเย่ของข้ามีบุรุษอยู่มากเช่นนี้จะขี้ขลาดกลัวปัญหาเช่นนั้นหรือ?”

“เอาเถิด เสี่ยวชี เจ้าเรียนกับอาจารย์ของเจ้าให้สบายใจ ส่วนเรื่องภายนอกข้าจะดูแลให้เจ้าเอง แค่ช่วงนี้จะเข้าจะออกก็ระวังตัวหน่อยเป็นพอ!”

ท่านผู้เฒ่าเย่กำลังจะก้าวเท้าเดินไป แต่เมื่อครุ่นคิดดูก็หันกลับมาแล้วเอ่ย “เสี่ยวชี ช่วงนี้หากมีเวลาก็ศึกษาวิชาพิษเพิ่มขึ้นสักหน่อย หากไป่หลี่ไห่ล้มเหลวในการแก้พิษให้เหมียวหยาง บางทีตาเฒ่าแห่งวังเทียนซูผู้นั้นอาจจะลงจากเขามาทดสอบฝีมือของเจ้าด้วยตัวเอง”

“เจ้าสาม นำตำราโบราณพวกนั้นที่ข้ามอบให้เจ้ามาให้เสี่ยวชีอ่านเสีย ทำให้นางพัฒนาให้เร็วที่สุด!”

“ขอรับ!”

เย่ซื่อฝานก็มีความคิดนี้อยู่เช่นกัน เพียงแต่เขากังวลว่า ท่านผู้เฒ่าเย่จะมิอนุญาต จึงมิกล้าเอ่ยออกมา ตอนนี้เมื่อได้รับอนุญาตจากท่านพ่อแล้ว ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าออกไป เขาก็รีบไปหามาให้หลิงอวี๋อย่างรวดเร็ว

พลังของหลิงอวี๋สามารถใช้แหวนสุเมรุได้แล้ว ดังนั้นนางจึงใส่ตำราทั้งหมดลงไปในแหวนพระสุเมรุ

เมื่อเย่ซื่อฝานเห็นว่าพลังของหลิงอวี๋พัฒนาขึ้นเร็วมาก จึงมอบโอสถเสริมพลังวิญญาณให้กับหลิงอวี๋อีกสองขวด

หลิงอวี๋รู้สึกขอบคุณในความใจดีของเย่ซื่อฝานที่มีต่อตนมาก และแอบสาบานว่า เมื่อในภายภาคหน้าตนสามารถกลั่นโอสถระดับสูงได้แล้ว ตนจะตอบแทนเย่ซื่อฝานให้ดีอย่างแน่นอน

กระทั่งการเรียนช่วงเช้าเสร็จสิ้นลง หลิงอวี๋ก็กล่าวลา

เย่ซื่อฝานมองศิษย์น้อยเดินออกไป หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ออกจากตระกูลเย่ตามไป