บทที่ 1960

มีผู้บำเพ็ญตนที่ขึ้นไปหาสมบัติที่ภูเขาหมางหลิ่งอยู่มากมาย ในตอนแรกเริ่มนั้นเส้นทางที่ขึ้นภูเขายังคงเห็นผู้คนอยู่ แต่เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ผู้บำเพ็ญตนเหล่านั้นต่างก็หลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีคนเยอะ และเข้าไปในป่าทึบเพื่อหาเส้นทางใหม่ที่ตนจะไปตามหาสมบัติ

“พวกเราเองก็ไปที่ที่คนน้อยกันเถิด หากอยากเจอสมบัติดี ๆ ยิ่งอยู่สถานที่ห่างไกลก็ยิ่งมีโอกาสเจอสมบัติมาก!”

เย่หรงเอ่ยให้กำลังใจทุกคน

เซียวหลินเทียนจึงมองไปทางหลิงอวี๋แล้วยิ้มจาง ๆ จากนั้นก็เอ่ยออกมา “คนที่รู้เรื่องเครื่องยาสมุนไพรมากที่สุดในหมู่พวกเราก็คือคุณหนูสิง คุณหนูสิง เจ้าคิดว่าพวกเราควรจะไปอย่างไรดี?”

หลิงอวี๋นึกถึงเครื่องยาสมุนไพรในประกาศรางวัล แล้วก็เอ่ยขึ้นมา “จากการเจริญเติบโตของพวกเครื่องยาสมุนไพรราคาสูงที่ข้าตามหาอยู่นั้น มันชอบอากาศเย็นและชื้น พวกเราเดินลึกเข้าไปในป่ากันเถิด!”

“ไปตามที่เจ้าว่าเลย!”

เซียวหลินเทียนมีข้อสงสัยอยู่ในใจ ยิ่งเขามองสิงอวี๋ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่านางคล้ายกับหลิงอวี๋

น้ำเสียงของเขาจึงมีความตามใจขึ้นมาโดยมิรู้ตัว

แต่หลิงอวี๋มิได้รู้สึกถึงสิ่งนั้น นางรู้สึกเพียงว่าสายตาของพี่ชายศิษย์น้องหญิงที่มองตนนั้นดูใจดีมาก ๆ

แล้วพวกเขาทั้งหมดก็เดินตามหลิงอวี๋ไปข้างหน้า

ทว่าหลังจากเดินมาหลายชั่วยามแล้ว นอกจากคนมิกี่คนก็มิเจอใครอีกเลย อากาศที่เย็นจัดในป่าทึบนี้ ก็อุณหภูมิต่ำกว่าภายนอกอยู่หลายองศาเช่นกัน

โชคดีที่ทุกคนมีการเตรียมพร้อม ต่างก็สวมอาภรณ์เพิ่มเพื่อป้องกันความหนาวเย็นกัน

“พักกันก่อนสักหน่อยเถิด!”

เมื่อเซียวหลินเทียนเห็นว่าหลิงอวี๋เริ่มร่างกายอ่อนแรงแล้ว เขาจึงเสนอขึ้นมา

“ใช่ ๆ พักก่อน กินอะไรกันสักหน่อย!”

ผู้รอบรู้เองก็เห็นด้วยเช่นกัน

เขามองออกว่าในบรรดาคนเหล่านี้นั้น หลิงอวี๋มีพลังต่ำที่สุด

เขาสงสารน้องสาวของตน แต่ก็รู้ว่าหลิงอวี๋เป็นคนมุ่งมั่นมาก จึงเป็นห่วงว่าจะไปทำร้ายความภาคภูมิใจในตนเองของนาง ดังนั้นเขาจึงมิกล้าเอ่ยปากเรื่องการพักผ่อนออกมา

ตอนนี้เมื่อเซียวหลินเทียนเอ่ยขึ้นมา เขาจึงตอบรับอย่างพอดี

“น้องหญิง ดื่มน้ำสักหน่อยเถิด!”

ผู้รอบรู้รีบไปข้างหน้าแล้วส่งถุงน้ำให้หลิงอวี๋ จากนั้นก็นำอาหารแห้งที่เขาพกมาส่งให้นางด้วย

“พวกเจ้าสองคนพี่น้องมีความสัมพันธ์ที่ดีทีเดียวนะ!”

เดิมทีเซียวหลินเทียนคิดจะส่งถุงน้ำและอาหารแห้งของตนให้กับหลิงอวี๋ แต่ผลก็คือถูกผู้รอบรู้ชิงทำไปเสียก่อน เซียวหลินเทียนจึงรู้สึกหงุดหงิดผู้รอบรู้อยู่เล็กน้อย

ในใจเขาเกิดความรู้สึกมิสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่หลิงอวี๋ลืมตนไปแล้ว ก็ไปอยู่กับบุรุษผู้นี้หรือ?