บทที่ 1961

ไม่! มิได้!

จะทำให้เรื่องยุ่งเองมิได้!

หลิงอวี๋สงบลงในทันที นางมั่นใจในการแปลงโฉมของตน

หากคนผู้นี้มั่นใจว่าตนคือคนที่พวกเขาตามหา จะไม่มีทางพูดคำเหล่านี้มาหยั่งเชิงตนเป็นอันขาด!

ที่นี่ไม่มีคนนอกอยู่ หากพวกเขาคิดจะลงมือก็คงจะทำไปนานแล้ว

เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้พวกเขาแค่รู้สึกสงสัยเท่านั้น ก็คล้ายกับการหยั่งเชิงของตระกูลเฉียวที่งานเลี้ยงชมบุปผาของหลงอิง

ขอเพียงนางมิทำให้เรื่องยุ่งขึ้นมาเสียเอง พวกเขาก็จะไม่มีทางลงมือใด ๆ ในตอนนี้!

“นายท่านอู่มีสายตาที่เฉียบแหลมยิ่งนัก ข้าแต่งงานแล้วจริง ๆ แล้วก็เคยตั้งครรภ์ด้วย!”

“แต่ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นกับสามีของข้า ข้าเสียใจมาก จนลูกมิได้อยู่กับข้าแล้ว...”

หลิงอวี๋มองตรงเข้าไปในดวงตาของเซียวหลินเทียน แล้วเอ่ยด้วยท่าทีที่มิได้ถ่อมตนหรือยโสจนเกินไป

รูปร่างของสตรีที่เคยตั้งครรภ์มาแล้วนั้นแตกต่างจากสตรีที่ยังมิได้แต่งงานอย่างสิ้นเชิง หลิงอวี๋รู้ดีว่าการปฏิเสธนั้นรังแต่จะเป็นการพิสูจน์ว่าตนกังวลใจ สู้พูดออกมาอย่างเปิดเผยดีกว่า

เซียวหลินเทียนจ้องมองหลิงอวี๋อยู่ตลอด เมื่อนางเห็นว่าตนพูดถึงลูกขึ้นมา มือของนางก็สั่นไปเล็กน้อย

แต่นี่ก็มิสามารถพิสูจน์ได้ว่าสิงอวี๋ผู้นี้คือหลิงอวี๋!

อีกทั้งคำตอบของหลิงอวี๋ก็สมเหตุสมผลด้วย

เด็กมิได้อยู่แล้ว!

หากนางคือหลิงอวี๋จริง ๆ เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาได้สูญเสียลูกของพวกเขาไปแล้ว

“นายท่านอู่สนใจน้องสาวของข้ามากเลยหรือ?”

ผู้รอบรู้ทนมิไหวอีกต่อไปแล้ว เขารู้เรื่องที่น้องสาวของเขาถูกปิดผนึก ซึ่งนี่ก็หมายความว่าน้องสาวของเขามีศัตรูอยู่!

นายท่านอู่ผู้นี้เพิ่งจะพบกันครั้งแรกก็เอาแต่ถามนั่นถามนี่ ทำให้ผู้รอบรู้รู้สึกระแวงขึ้นมา แล้วมองไปทางเซียวหลินเทียนด้วยใบหน้าที่มิเป็นมิตร

“พี่ชาย ก็แค่พูดคุยทั่วไป มิจำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้นหรอก!”

หลิงอวี๋จับแขนของผู้รอบรู้ไว้อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเอ่ยอย่างใจเย็น “นายท่านอู่จะมาสนใจข้าได้อย่างไรกัน ท่านพูดเช่นนี้ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดแล้ว”

“รีบกินกันเถิด กินเสร็จแล้วจะได้เดินทางต่อ พยายามเดินทางไปให้ได้มากที่สุด มิฉะนั้นหากฟ้ามืดแล้วเราจะมองมิเห็นทาง!”

เย่หรงเองก็รู้สึกว่าการสนทนาเมื่อครู่นี้มีบางอย่างผิดปกติ ตอนนี้เขาเห็นเสี่ยวชีเป็นที่ปรึกษาทางทหารและสหายของตนไปแล้ว จึงย่อมยืนอยู่ข้างเสี่ยวชี