บทที่ 1962

“หลีกไป! อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ!”

ใบหน้าของเย่หรงมืดมนลง จากนั้นเขาก็ขยับนิ้วแล้วกระบี่ก็โผล่ออกมาจากฝักครึ่งหนึ่ง

เผยอวี้กับฉินซานเห็นท่ามิดี จึงล้อมเข้ามาด้วยกัน

เซียวหลินเทียนไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่ หรือว่าเขาจะพบสิ่งผิดปกติอะไร?

“อู่เถา บอกให้พี่ชายของเจ้าหลีกทางไปเสีย อย่าบังคับให้ข้าลงมือ!”

หลิงอวี๋ก็เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “พวกเจ้าก็เคยเห็นวิชาพิษของข้าไปแล้ว หากมิอยากตายอยู่ในป่าลึกแห่งนี้ ก็อย่ามายั่วยุข้า!”

“พี่ใหญ่…”

เถาจื่อมิรู้จะทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่เผชิญอยู่เช่นนี้ นางจึงมองไปทางเซียวหลินเทียนอย่างสงสัย

“อาอวี๋!”

เซียวหลินเทียนกำลังคิดจะเรียกชื่อของหลิงอวี๋ และเปิดเผยตัวตนของตนออกมา

แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมา ทั้งยังมีคนส่งเสียงร้องออกมาอีก “รีบหนีเร็วเข้า เสือโกรธแล้ว...”

“โฮก… โฮก…”

และแทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ก็ได้ยินเสียงคำรามของเสือดังมาหลายครั้ง ตามมาด้วยเสียงวุ่นวายที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“เสือมาแล้ว!”

“โฮก...”

พวกคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น ได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากวิ่งเข้ามาทางนี้ พร้อมทั้งเสียงกรีดร้อง

“ช่วยด้วย…”

สตรีหลายคนวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ และผู้ที่วิ่งอยู่ข้างหน้าสุดก็คือจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและหานอวี้

คนเหล่านั้นสีหน้าแตกตื่น เมื่อเห็นว่าทางนี้มีคนก็วิ่งเข้ามาหาอย่างมิคิดชีวิต

“พี่ใหญ่ ช่วยด้วย...”

เมื่อหานอวี้เห็นพวกเซียวหลินเทียนจึงตะโกนพลางวิ่งเข้ามาหา

เพียงแต่ยังมิทันที่หานอวี้และคนอื่น ๆ จะวิ่งมาถึงเซียวหลินเทียน เสือตัวขนาดใหญ่ก็กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ และพุ่งเข้าใส่สตรีที่วิ่งอยู่ด้านหลังสุดทันที

“กรี๊ด...”

สตรีผู้นั้นกรีดร้องออกมา จากนั้นน่องของนางก็ถูกเสือกลืนเข้าไปในปาก

“รีบวิ่งเร็วเข้า! ด้านหลังยังมีเสืออยู่อีก!”