บทที่ 1963

“น้องหญิง เหตุใดมิวิ่งไปเล่า? เสือตามมาแล้ว!”

ผู้รอบรู้วิ่งไปก็มองด้านหลังอย่างระแวงไป เขาหันกลับมาเห็นหลิงอวี๋ยืนนิ่งค้างอยู่ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีทางให้ไปแล้ว!”

หลิงอวี๋ชี้ไปข้างหน้า แล้วจู่ ๆ ก็มีความคิดแวบเข้ามา จึงตะโกนออกไป “พี่ชาย ข้ามีวิธีแล้ว! รีบตามข้ามาเร็วเข้า!”

“ท่านเห็นเถาวัลย์หลาย ๆ เส้นที่อยู่ตรงขอบหน้าผาหรือไม่? พวกเราล่อเสือไปที่ขอบหน้าผาแล้วกระโดดลงไป จากนั้นก็คว้าเถาวัลย์เหล่านั้นไว้กันเถิด!”

“เถาวัลย์เหล่านั้นแข็งแรงมาก จะต้องรองรับน้ำหนักของพวกเราไว้ได้อย่างแน่นอน!”

หลิงอวี๋ยังพูดมิทันจบ เสือก็กระโจนเข้ามาแล้ว และลมที่มีกลิ่นคาวที่มันพามาด้วยก็ทำให้หลิงอวี๋อยากจะอาเจียนออกมา

และในความตื่นตระหนกนั้น นางก็รีบกระโดดขึ้นแล้วพุ่งไปที่ขอบหน้าผาอย่างรวดเร็ว

แต่ก็ยังห่างอยู่อีกหลายเมตรทีเดียว หลิงอวี๋ยังคงไปมิถึงที่ขอบหน้าผา แล้วเสือก็กระโจนเข้าใส่นาง มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือด แล้วกัดไปที่คอของหลิงอวี๋

“น้องหญิง!”

เมื่อผู้รอบรู้เห็นเช่นนั้นก็กรีดร้องออกมา แล้วเหวี่ยงกระบี่ไปที่เสือ เมื่อเสือรู้สึกถึงอันตราย มันจึงเบี่ยงหัวหนีไป ทำให้กระบี่ของผู้รอบรู้เลื่อนผ่านขนที่เรียบลื่นของมันไป

“ลงไป!”

มืออีกข้างหนึ่งของผู้รอบรู้ดึงหลิงอวี๋ขึ้นมา จากนั้นก็ออกแรงผลักนางไปข้างหน้า

หลิงอวี๋ถูกผู้รอบรู้ผลักจนเซไปเซมา แล้วก็พลาดตกหน้าผาไป แต่นางก็รีบพลิกตัวอย่างรวดเร็ว แล้วกระแทกเข้ากับเถาวัลย์ตรงหน้าผา และคว้าเถาวัลย์เอาไว้ได้ทันเวลา

ส่วนผู้รอบรู้ก็กำลังคิดจะกระโดดตามลงไป แต่เขาช้าไปก้าวหนึ่ง จึงถูกเสืออีกตัวที่ตามมาทันกระโจนเข้าใส่ ร่างกายส่วนล่างของเขายังค้างอยู่ที่ขอบหน้าผา และร่างกายส่วนบนของเขาห้อยลงไปแล้ว

ผู้รอบรู้รู้สึกว่าเขี้ยวของเสือทิ่มแทงเข้าที่ต้นขาของตน แต่ยังมิทันที่เสือจะกัดลงไป เขาก็ตะโกนลั่น พร้อมกับใช้ปลายเท้าถีบพื้นขอบหน้าผาเป็นแรงส่ง พุ่งตัวออกไปทันที

“พี่ใหญ่!”

หลิงอวี๋มองผู้รอบรู้และเสือร่วงลงจากเหนือศีรษะของตน ร่างหมุนคว้างตกลงไปในเหวลึกเบื้องล่าง

“พี่ใหญ่…”

หลิงอวี๋จ้องมองร่างของผู้รอบรู้หายลับไปในเหวนั้นอย่างตกตะลึง และหัวใจของนางก็รู้สึกว่างเปล่าไปในทันที