บทที่ 1964

“เสือมาแล้ว!”

ในตอนที่เซียวหลินเทียนเห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยพร้อมด้วยคนที่กำลังวิ่งหนีเหล่านั้นมุ่งหน้ามา ที่มุมริมฝีปากของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายขึ้นมาทันที

ก่อนหน้านี้ตนวางแผนให้หานอวี้ล่อลวงให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมา มิคาดคิดเลยว่าโอกาสจะเข้ามาหาถึงที่เช่นนี้

เขามองหาทิศทางที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยวิ่งหนี แล้วก็วิ่งเข้าไปหานาง

มิรู้ว่าหลิงอวี๋วิ่งหนีไปที่ใดแล้ว ดังนั้นเขาขอจัดการกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก่อนแล้วค่อยไปตามหานางแล้วกัน

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนกโดยมิมองทาง แม้ว่านางจะรู้ตัวแล้วว่าเซียวหลินเทียนตามตนมา แต่ก็มิได้ระวังตัว คิดเพียงว่าอีกฝ่ายก็คงหนีเสืออยู่เหมือนกัน

ด้วยจำนวนของเสือนั้นมีจำกัด เมื่อคนที่วิ่งหนีแยกทางกันออกเป็นหลายทาง จึงทำให้ความสนใจของเสือถูกแยกออกไป

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยวิ่งไปอีกสักพัก เมื่อนางมิได้ยินเสียงคำรามของเสือแล้ว นางจึงถอนหายใจโล่งอกไปได้

นางพิงต้นไม้แล้วหายใจพลางหันกลับไปมองอย่างระมัดระวัง

บุรุษที่ตามตนมาเมื่อครู่ก็หายไปแล้วเช่นกัน เขาคงจะหนีไปทางอื่นแล้ว

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมองไปรอบ ๆ พยายามแยกแยะทิศทางที่จะออกไปจากป่าทึบนี้

แต่รอบ ๆ ล้วนเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า มิสามารถแยกแยะทิศทางใด ๆ ได้ทั้งนั้น

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย รู้อย่างนี้มิควรตามมาร่วมสนุกด้วยเลย หากตอนนี้ติดอยู่ในป่าลึกแห่งนี้ แล้วจะออกไปได้อย่างไรกัน?

นางมิกล้าเดินกลับไป เพราะกังวลว่าจะเจอเสืออีก นางจึงเดินหน้าต่อไป หวังว่าจะได้พบกับสหายจะได้กลับด้วยกัน

ในขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น นางก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนหันหลังอยู่มิไกลจากตน

“นี่ ท่านรู้หรือไม่ว่าจะออกไปได้อย่างไร?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยดีใจมาก จึงรีบเดินเข้าไป “ข้าหลงทางมา สหายของข้าก็หายไปหมดแล้ว ท่านช่วยพาข้าออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยแสร้งทำอ่อนแอ และเสียงก็อ่อนโยนลงไปเล็กน้อยเช่นกัน

บุรุษทุกคนล้วนตกหลุมพรางนี้กันทั้งนั้น นางมิเชื่อว่าด้วยรูปลักษณ์ของตนนี้ จะมีผู้ใดปฏิเสธที่จะช่วยเหลือตนได้ลง

แต่บุรุษผู้นั้นราวกับว่ามิได้ยินสิ่งที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยพูด และมิได้หันกลับมาด้วย

“พี่ใหญ่ ข้าพูดกับท่านอยู่นะ! ท่านมิได้ยินหรือ?”

คงมิได้หูหนวกหรอกนะ!