บทที่ 1965

แต่มีหรือที่เซียวหลินเทียนจะหลงกลจ้าวหรุ่ยหรุ่ย เขาเข้าสนามรบตั้งแต่อายุยังน้อยมาก แล้วเขาจะมิเข้าใจวิธีการถามคำถามล่อศัตรูเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!

“ดูป่าลึกแห่งนี้เถิด ข้างหน้าไม่มีหมู่บ้าน ข้างหลังก็ไม่มีร้านค้า คนที่ร่วมเดินทางมากับเจ้าก็ล้วนหนีไปกันหมดมิเหลือร่องรอยใด ๆ แล้ว!”

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย เจ้าคิดว่าข้าจับเจ้าได้แล้ว ข้าจะปล่อยให้เจ้าหนีไปได้ง่าย ๆ รึ?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างเหยียดหยาม

“การให้ข้าซักถามเจ้า มิสู้เจ้าสารภาพมาเองว่าเจ้าทำอะไรกับฮองเฮาของข้าไปบ้าง?”

“หากเจ้ายอมรับสารภาพดี ๆ มิแน่ว่าข้าอาจเมตตาให้เจ้าตายแบบศพครบถ้วนก็ได้!”

หัวใจของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจมดิ่งลง

น้ำเสียงนี้ของเซียวหลินเทียนแสดงให้เห็นว่า เขามิคิดที่จะปล่อยตนไปแล้ว!

เช่นนั้นหากตนเอ่ยออกไปก็ต้องตาย มิเอ่ยออกไปก็ต้องตายเช่นกัน แล้วเหตุใดตนจะต้องทำให้เซียวหลินเทียนสมปรารถนาด้วยเล่า!

ทันทีที่มุมปากของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกระตุกขึ้นอย่างเย้ยหยัน เซียวหลินเทียนก็เห็นแล้ว

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย เจ้ากำลังคิดว่าหากบอกก็ตาย มิบอกก็ตาย แล้วเหตุใดจะต้องบอกใช่หรือไม่?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “หากเจ้ามีความคิดเช่นนี้ เช่นนั้นเจ้าก็คิดผิดมหันต์แล้ว!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า ช่วงนี้ข้าใช้ชีวิตมาอย่างไร? นับตั้งแต่วันที่เจ้าพาตัวอาอวี๋ไป ข้าก็สาบานว่า หากจับตัวเจ้าได้ข้าจะต้องทำให้เจ้ารู้สึกว่าตายไปเสียยังดีกว่า!”

“โดยเฉพาะตอนที่ข้าได้ยินหานเหมยบอกว่า เจ้ากรีดใบหน้าของอาอวี๋ ข้าก็อยากที่จะจับตัวเจ้า… เจ้ากรีดไปที่ใบหน้าของอาอวี๋เท่าใด ข้าจะกรีดใบหน้าเจ้าให้มากกว่านั้นเป็นเท่าตัว...”

ในขณะที่พูดอยู่นั้น มือของเซียวหลินเทียนก็กดลงไป กริชอันคมกริบก็เฉือนไปบนใบหน้าของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจนเกิดรอยแผล เลือดพุ่งออกมาแล้วไหลลงไปตามแก้มจนถึงคอของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตัวแข็งค้าง ดวงตาของนางจ้องมองไปที่กริชของเซียวหลินเทียนอย่างหวาดกลัว แล้วเสียงของนางก็สั่นเครือ