บทที่ 1966

ราวกับเป็นการพิสูจน์ว่าตนมิได้โกหก เซียวหลินเทียนยกมือขึ้น จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเห็นเพียงแสงสะท้อนจากคมกริชเย็นเยียบวาบผ่านตรงหน้า แล้วใบหน้าก็รู้สึกเย็นขึ้นมาในทันที...

กระทั่งเซียวหลินเทียนถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างเยาะเย้ย จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจึงได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนใบหน้าขึ้นมา แล้วหยดเลือดนับมิถ้วนไหลลงมาตามแก้ม

“เซียวหลินเทียน ท่านทำอะไรกับหม่อมฉัน?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก

ใบหน้าของนาง?

หรือว่าตนจะถูกเซียวหลินเทียนกรีดหน้านับครั้งมิถ้วน เช่นเดียวกับที่ตนทำกับหลิงอวี๋?

“ก็ดังที่เจ้าทำกับอาอวี๋… หากเจ้ามิยอมบอกความจริง ก็อย่ามาหาว่าข้าไร้ความปรานี!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างดุร้าย “นี่เพิ่งเริ่มต้น หากเจ้ายังมิบอกความจริงอีก ข้าก็จะตัดเนื้อเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วป้อนให้เจ้ากินไปเสีย!”

เมื่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเห็นความเกลียดชังเต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตาของเซียวหลินเทียน ก็รู้ว่าวันนี้ตนมิสามารถหนีจากการทรมานของเขาไปได้แล้ว!

หรือว่าวันนี้ตนจะต้องตายอยู่บนภูเขารกร้างแห่งนี้จริง ๆ?

ไม่!

นางมิยอม!

“หม่อม… หม่อมทำอะไรผิด?”

จู่ ๆ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ตะโกนขึ้นมา “เซียวหลินเทียน พวกท่านกำลังรังแกคน! หากมิใช่เพราะพวกท่านวาดอำนาจบีบให้หม่อมฉันจนมุม หม่อมฉันจะทำเช่นนั้นกับหลิงอวี๋หรือเพคะ?”

“ใช่เพคะ… หม่อมฉันกรีดใบหน้าของนาง แต่นั่นมิใช่เพราะนางทำให้หม่อมฉันบาดเจ็บหรือ! หรือว่านางได้รับอนุญาตให้ทำร้ายหม่อมฉันเท่านั้น แต่หม่อมฉันมิได้รับอนุญาตให้แก้แค้นหรือ?”

“เซียวหลินเทียน ท่านกรีดหน้าหม่อมฉันไปหลายครั้งแล้วยังมิพออีกหรือ? เช่นนั้นท่านก็กรีดเถิด กรีดต่อไป หากหม่อมฉันจ้าวหรุ่ยหรุ่ยขมวดคิ้ว หม่อมฉันก็มิใช่คนแล้ว!”

“กรีดสิเพคะ! ถึงอย่างไรตระกูลเฉียวก็ต้องช่วยหม่อมฉันแก้แค้นอยู่แล้ว!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตะโกนออกมาอย่างสติแตก “หลิงอวี๋สังหารเฉียวเค่อ! นางคือผู้ที่สังหาร... ตระกูลเฉียวไม่มีทางยอมแพ้ที่จะตามหานางเป็นแน่!”

“หม่อมฉันรู้ว่าหลิงอวี๋ซ่อนตัวอยู่ที่ใด และตระกูลเฉียวก็กำลังเดินทางไปจับตัวนางอยู่ ท่านสังหารหม่อมฉันก็มิสามารถช่วยหลิงอวี๋ได้หรอกเพคะ!”

“ฮ่า ๆ มีหลิงอวี๋ร่วมเดินทางไปที่ปรโลกด้วยกัน หม่อมฉันก็ตายตาหลับแล้วเพคะ!”