บทที่ 1971

“ศิษย์พี่หญิง ทางลงเขาถูกปิดกั้นไปแล้ว ตอนนี้พวกเราออกไปมิได้ แกล้งทำเป็นช่วยพวกเขาจับตัวคนกันไปก่อนเถิด!”

เมื่อเถาจื่อเห็นพวกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเดินไปข้างหน้า นางจึงดึงหลิงอวี๋เดินไป

ส่วนหลิงอวี๋ที่ล้มเลิกการแก้แค้น เพราะกังวลเรื่องความเป็นความตายของเถาจื่อและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงสะบัดมือของเถาจื่อออกแล้วเอ่ยออกไปอย่างเย็นชา

“เรื่องที่เจ้าให้ข้าทำข้าก็ทำให้แล้ว ข้าจะไปตามหาพี่ชายของข้า! เจ้าอย่าได้ตามข้ามา และอย่าได้คิดที่จะขู่ข้าอีก มิเช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าข้าไร้ความปรานี!”

หลังจากพูดจบแล้ว หลิงอวี๋ก็เดินตรงไปอีกทางหนึ่ง

“ศิษย์พี่หญิง!”

เถาจื่อรู้สึกกระอักกระอ่วนเป็นอย่างมาก นางรู้ว่าคำพูดที่ตนขู่สิงอวี๋ไปเมื่อครู่นั้นทำให้นางโกรธเสียแล้ว

ที่สิงอวี๋ช่วยก็เพียงเพราะนางมิอาจทนเห็นคนมากมายต้องตายไปก็เท่านั้น

“ข้าจะไปตามหาด้วยกันกับเจ้า! ข้าสาบานว่าข้าจะไม่มีทางทำร้ายเจ้าเด็ดขาด!”

เถาจื่อพูดแล้วก็รีบหยิบตั๋วเงินออกมายัดให้หลิงอวี๋อย่างรวดเร็ว “ศิษย์พี่หญิง ข้าขอโทษ เมื่อครู่ข้าร้อนใจจึงขู่เจ้าไป แต่ข้ามิได้คิดจะสังหารเจ้าจริง ๆ นะ!”

“นายหญิงของข้าเป็นคนจิตใจดี นางสอนพวกเราอยู่เสมอว่าเป็นคนจะต้องมีขอบเขต จะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายโดยมิสนวิธีการมิได้! และข้าก็ปฏิบัติตามคำสอนของนางเสมอมา!”

“หากมิจำเป็นจริง ๆ ข้าจะมิทำให้นายหญิงต้องผิดหวังกับคำสอนนั้นเป็นอันขาด!”

หลิงอวี๋มองตั๋วเงินในมือ แล้วเก็บไปด้วยใบหน้าเย็นชา

นางช่วยเซียวหลินเทียนไปแล้ว นี่คือค่าตอบแทนที่นางควรได้รับ

นางต้องการเงินเพื่อที่จะปลดผนึกบนตัวนางให้ได้โดยเร็วที่สุด เช่นนั้นแล้วนางจึงจะสามารถแก้แค้นเซียวหลินเทียนได้ เงินนี้ถือเสียว่าเป็นเงินซื้อชีวิตของเซียวหลินเทียนชั่วคราว

“น้องหญิง!

เผยอวี้กับฉินซานไปจนรอบแล้วก็มิพบสิงอวี๋ เมื่อวิ่งกลับมาก็พบกับทั้งสองเข้าพอดี จึงเข้ามาทักทาย

“พี่ใหญ่เล่า?”

เผยอวี้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเซียวหลินเทียน จึงเอ่ยถามออกมา

“ศิษย์พี่หญิงช่วยไว้แล้ว พี่ใหญ่มิเป็นอะไรแล้ว! อีกประเดี๋ยวก็มารวมกับพวกเรา พวกท่านรีบไปช่วยศิษย์พี่หญิงตามหาพี่ใหญ่ของนางเร็วเข้า เขาพลัดหลงกับนางไป!”