บทที่ 1972

ในบรรดาคนเหล่านี้ นอกจากหลิงอวี๋ที่มีพลังต่ำแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้น บางคนก็ใช้กระบี่ บางคนก็ใช้มีด ในเวลามินานที่ขอบหน้าผาก็มีกองเถาวัลย์อยู่กองหนึ่ง

“พวกเจ้าตัดไป ข้าจะทำบันไดเอง!”

หลิงอวี๋ถอดเสื้อคลุมออก จากนั้นก็ฉีกจนเป็นผ้าเส้น ๆ แล้วนำมามัดกับเถาวัลย์ไว้

เมื่อเถาจื่อเห็นว่าเถาวัลย์กองอยู่มาก จึงมาผูกเถาวัลย์กับหลิงอวี๋ด้วย

“ศิษย์พี่หญิง เจ้าต้องการเท่าใดก็บอกมาได้ พวกพี่ชายของข้ามีกำลังเหลือเฟือ! จัดการให้เจ้าได้สบาย!”

เถาจื่อเริ่มต้นพูดคุยกับหลิงอวี๋

“ขอบคุณ!”

ในใจของหลิงอวี๋มีความระแวงคนพวกนี้อยู่แล้ว จึงมิได้พูดอะไรมากแล้วก้มหน้ามัดต่อไป

แม้ว่าเซียวหลินเทียนจะกังวลมาก เพราะเขาต้องการลงจากภูเขาไปตามหาหลิงอวี๋ที่จัตุรัสเมืองหลวงแดนเทพ

แต่เส้นทางลงจากภูเขาล้วนถูกตระกูลเฉียวหรือแม้แต่คนของมหาปราชญ์ปิดกั้นไว้หมดแล้ว หากเขาลงจากภูเขาไปในเวลานี้ จะต้องถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวดแน่นอน เขาจึงทำได้เพียงเลื่อนออกไปก่อน

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉินซานมาที่เมืองหลวงแดนเทพ เขาได้ทำแขนเทียมครึ่งหนึ่งมาใส่แขนข้างที่ขาดไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัวตน หลังจากที่สับเถาวัลย์ด้วยแขนข้างเดียวเป็นเวลานาน เขาก็รู้สึกทนมิไหวแล้ว จึงกอดเถาวัลย์เข้ามา

เมื่อฉินซานเห็นบันไดที่หลิงอวี๋มัด เขาก็ตกตะลึงไปทันที

เซียวหลินเทียนเคยสั่งหานอวี้กับเถาจื่อไว้ ให้พวกนางคอยสังเกตสตรีในสำนักศึกษาชิงหลงไว้ ตอนนั้นเซียวหลินเทียนเคยพูดไว้

“รูปลักษณ์ภายนอกสามารถเปลี่ยนได้ เสียงการพูดก็สามารถเปลี่ยนได้เช่นกัน แต่ความเคยชินบางอย่างและนิสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นมิสามารถเปลี่ยนแปลงได้!”

ตอนแรกที่อยู่ฉินตะวันตก ในการแข่งขันทางทหารสี่แคว้น หลิงอวี๋ก็เคยสอนกลุ่มของเซียวหลินเทียนทำบันได ทั้งยังเข้าร่วมการแข่งขันทางน้ำของพวกเขาด้วย

ตอนนั้นหลิงอวี๋ได้สอนทหารให้ผูกปมเชือกแบบนักเดินเรือ และตอนนี้วิธีการผูกบันไดของสตรีผู้นี้ ก็เหมือนกับหลิงอวี๋ทุกประการ

หรือว่านางจะเป็นหลิงอวี๋จริง ๆ?

ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้ามาในภูเขา เซียวหลินเทียนเคยลองหยั่งเชิงสตรีผู้นี้แล้ว แต่ผลก็คือคุยกันมิรู้เรื่องจนเกือบจะกลายเป็นศัตรูกัน

แม้ว่าฉินซานจะมีข้อสงสัยอยู่ในใจ แต่ก็รู้ว่าสตรีผู้นี้มีความระแวงพวกเขาหนักมาก ทั้งยังเชี่ยวชาญเรื่องการใช้พิษอีกด้วย

หากไปทำให้นางโกรธ นางสามารถวางยาพิษสังหารพวกเขาทั้งหมดโดยที่พวกเขามิรู้ตัวได้เลยด้วยซ้ำ