บทที่ 1973

เมื่อทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน เวลาหนึ่งชั่วยามก็ผูกบันไดให้ยาวเพียงพอได้แล้ว เซียวหลินเทียนจึงช่วยหลิงอวี๋วางบันไดลงไป

บันไดเหล่านั้นจมเข้าไปในหมอกหนา และมิรู้ด้วยว่าเพียงพอไปถึงด้านล่างหน้าผาหรือไม่

“ข้าจะลงไปดู!”

เซียวหลินเทียนจับบันไดให้มั่นคงแล้วเอ่ยออกมา

“ไม่ ข้าจะลงไป!”

หลิงอวี๋หยุดเขาไว้แล้วเอ่ยออกมา “ข้าน้ำหนักเบากว่าท่าน บันไดสามารถรับน้ำหนักข้าได้!”

“อีกอย่าง ในหมอกหนาทึบเหล่านั้นมิรู้ว่ามีพิษอยู่หรือไม่ ข้ามีความรู้เรื่องทักษะการแพทย์ ข้าสามารถปรับตามสถานการณ์ได้!”

เมื่อหลิงอวี๋เอ่ยเช่นนี้ พวกเผยอวี้ก็คิดว่าสมเหตุสมผลดี

“ศิษย์พี่หญิง เช่นนั้นเจ้าระวังตัวด้วย พวกเราจะรออยู่ข้างบน หากเจ้าเจอพี่ชายของเจ้า ก็ส่งสัญญาณมา พวกเราจะดึงพวกเจ้าขึ้นมาเอง!”

เถาจื่อกำชับ

“อืม เช่นนั้นข้าลงไปแล้ว!”

แล้วหลิงอวี๋ก็ไต่บันไดลงไปทีละขั้น ๆ

เซียวหลินเทียนมองอยู่ด้านข้างอย่างกังวล มิรู้ว่าบันไดนี้ปลอดภัยหรือไม่ คงจะมิพังลงกลางคันกระมัง!

“พวกเจ้านำเถาวัลย์เหล่านั้นมาต่อเข้าด้วยกันเสีย หากบันไดยาวมิพอ จะได้สามารถใช้ได้!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยออกมา แล้วเผยอวี้กับเถาจื่อก็รีบต่อเถาวัลย์

แรกเริ่มหลิงอวี๋ยังคงได้ยินพวกเขาพูดคุยกัน กระทั่งลงไปได้ครึ่งทาง คนข้างบนก็กลายเป็นมดในสายตาของนางแล้ว นางเห็นเพียงจุดสีดำเท่านั้น

บนหน้าผามีเครื่องยาสมุนไพรอยู่มากมาย บางชนิดล้ำค่ามาก หลิงอวี๋นึกถึงสิงจั๋ว จึงไม่มีกะจิตกะใจที่จะเก็บ เมื่อพบเครื่องยาสมุนไพรห้ามเลือดจึงได้เก็บ แล้วโยนเข้าไปในแหวนพระสุเมรุ เผื่อว่าผู้รอบรู้จะต้องใช้

กระทั่งเข้าไปในหมอกหนาทึบ หลิงอวี๋ก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตรวจสอบดูว่าในอากาศนี้มีพิษอยู่หรือไม่

ในอากาศนั้นมีกลิ่นเน่าเหม็นอยู่ มีพิษอยู่จริง ๆ หลิงอวี๋จึงหยิบยาแก้พิษออกมาแล้วใส่ไว้ใต้ลิ้น จากนั้นก็ลงไปอีก

หลังจากที่ลงไปอีกหลายสิบเมตร หมอกก็ค่อย ๆ เบาบางลง และมินานอากาศก็เปลี่ยนเป็นสดชื่นมาก