บทที่ 1974

พวกเซียวหลินเทียนรีบดึงเถาวัลย์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเมื่อพวกเขาเห็นข้อความของหลิงอวี๋ ก็รู้สึกโล่งใจ

แต่เซียวหลินเทียนสังเกตเห็นจากหางตาว่ามีคำสองคำเขียนด้วยอักษรแบบย่อ

นี่คือความเคยชินเล็ก ๆ ของหลิงอวี๋ ตอนนั้นเซียวหลินเทียนเคยล้อเลียนหลิงอวี๋ว่าขี้เกียจ มิเขียนตัวอักษรให้สมบูรณ์

แต่หลิงอวี๋กลับเอ่ยออกมาอย่างมิเห็นด้วย ‘ท่านมิคิดหรือเพคะว่าการเขียนเช่นนี้สะดวกกว่า? ราษฎรจำนวนมากมิรู้หนังสือ ก็เพราะอักษรหลายตัวมีขีดเยอะและเรียนรู้ได้ยากเพคะ!’

‘หากทำให้กระชับลงเช่นนี้ เด็ก ๆ ก็จะเรียนรู้ได้ง่าย และราษฎรที่มิรู้หนังสือก็จะจำได้ง่ายด้วยเพคะ!’

‘เซียวหลินเทียน เมื่อสถานการณ์ราชสำนักมั่นคงแล้ว ท่านควรส่งเสริมให้บรรดาครูปฏิวัติการเขียนตัวอักษรเพคะ เขียนตัวอักษรให้กระชับ ทำให้ราษฎรอ่านออกเขียนได้มากขึ้นด้วย!’

เหอะ ๆ!

เซียวหลินเทียนมองอักษรที่กระชับสองตัวนั้น พลางคิดถึงคำพูดของหลิงอวี๋ แล้วก็อดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา

“นายท่านอู่ ท่านหัวเราะอะไรหรือ?”

เผยอวี้เอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“พวกเจ้าดูเถิด นี่คือหลักฐานที่ดีที่สุด! สิงอวี๋ก็คือหลิงอวี๋!”

เซียวหลินเทียนยื่นข้อความให้กับเผยอวี้ พร้อมกับเล่าถึงข้อสงสัยทั้งหมดที่ตนค้นพบเมื่อคืนนี้ออกมาอย่างตื่นเต้น และสุดท้ายก็เอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ

“หากเป็นเรื่องเดียวคือความบังเอิญ แต่ข้อเท็จจริงมากมายถึงเพียงนี้ เมื่อนำมารวมกันแล้ว ยังเป็นความบังเอิญได้อยู่หรือ?”

“ดูวิธีการผูกปมของบันไดนี้สิ แล้วดูคำสองคำนี้ ใต้หล้านี้นอกจากอาอวี๋แล้ว ผู้ใดจะเขียนอักษรเช่นนี้เล่า?”

ฉินซานและเผยอวี้ต่างก็ส่งต่อข้อความนั้นดูกัน แม้ว่าลายมือจะเขียนอย่างรีบเร่ง มิเหมือนกับรูปแบบปกติของหลิงอวี๋ แต่มิเพียงแต่ฉินซานและเผยอวี้เท่านั้น แม้แต่เถาจื่อก็รู้ว่าเมื่อหลิงอวี๋เขียนตำรับยานั้น ล้วนเคยชินกับการเขียนตัวอักษรแบบย่อ

“ฝ่าบาท นางคือฮองเฮาจริงหรือเพคะ?”

เสียงของเถาจื่อตื่นเต้นจนสั่นเครือ “การปลอมตัวครานี้ของฮองเฮาเก่งเกินไปแล้ว หม่อมฉันอยู่ใกล้ชิดกับพระนางมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ แต่กลับมิรู้เลยว่าพระนางคือฮองเฮา!”

“นางระมัดระวังมากถึงเพียงนั้น ก็เพราะป้องกันตัวจากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและคนที่จะมาจับกุมนาง!”