บทที่ 1975

“อย่างไร?”

เผยอวี้และเถาจื่อต่างมองไปทางฉินซาน

ฉินซานจึงเอ่ยออกมา “กระหม่อมสังเกตเห็นว่าพลังของฮองเฮานั้นต่ำมาก ทั้งยังลืมพวกเราไปแล้วด้วย นี่คือเหตุจากการถูกปิดผนึกพ่ะย่ะค่ะ! หากพวกเราสามารถหาคนมาช่วยพระนางปลดผนึกไปได้ ฮองเฮาก็จะจำพวกเราได้แล้วมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ก็เหมือนกับเสวี่ยเหมยก่อนหน้านี้ ตอนนั้นนางก็จำพวกเรามิได้ แต่เพราะขันทีโม่ช่วยปลดผนึกให้นาง นางจึงจำอดีตขึ้นมาได้!”

เซียวหลินเทียนยิ้มขมขื่น “หากพวกเราบอกนางไปตามตรงว่านางถูกปิดผนึก เจ้าคิดว่านางจะยอมให้เราปลดให้กับนางแต่โดยดีหรือ?”

“มิแน่ว่า นางอาจจะคิดว่าพวกเราปิดผนึกนาง แล้วหนีไปเร็วยิ่งกว่าเดิมก็ได้!”

เถาจื่อพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “นับตั้งแต่ที่ฮองเฮาถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยพาตัวไป ทุกคนที่พระนางพบล้วนเป็นคนที่ต้องการจะทำร้ายพระนาง”

“เก๋อฮุ่ยหนิงตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น เหมียวหยางก็อาศัยอำนาจมารังแก ส่วนหยางหงหนิงก็มิได้มีเจตนาที่ดีต่อพระนางอีก เมื่อได้เผชิญหน้ากับคนเหล่านี้แล้ว พระนางไม่มีทางไว้ใจพวกเราง่าย ๆ แน่!”

เซียวหลินเทียนสนใจกับคำพูดของเถาจื่อ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “มีหนึ่งคนที่เป็นข้อยกเว้น!”

เขามองลงไปในเหว

เผยอวี้ตั้งสติได้ทันที “ฝ่าบาท ท่านพูดถึงสิงจั๋วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“อืม ดูเถิดหน้าผาสูงถึงเพียงนี้ แต่อาอวี๋ก็ลงไปตามหาเขาโดยมิสนใจอะไรทั้งนั้น เพื่อที่จะช่วยเขา เห็นได้ชัดว่าสิงจั๋วมีความสำคัญกับอาอวี๋มาก!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น “พวกเรามิสามารถโน้มน้าวหลิงอวี๋ได้ แต่สิงจั๋วทำได้!”

แต่ฉินซานกลับรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ฝ่าบาท ที่สิงจั๋วดีต่อฮองเฮา นั่นก็เพราะเขามิรู้ตัวตนของฮองเฮา หากเขารู้ เขาจะหวั่นไหวกับรางวัลห้าล้านหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“การบอกเรื่องฮองเฮากับเขา ค่อนข้างเสี่ยงพ่ะย่ะค่ะ!”

ความกังวลของฉินซานเองก็มีเหตุผลเช่นกัน เซียวหลินเทียนครุ่นคิด แล้วจึงเอ่ยออกมา “เช่นนั้นก็ลองสังเกตดูอีกสักหน่อย!”

หลิงอวี๋ลงไปนานแล้ว เซียวหลินเทียนเห็นว่าบันไดไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เขาจึงอดมิได้ที่จะกังวลขึ้นมา

ที่ด้านล่างนั้น หลิงอวี๋ว่ายน้ำไปแล้ว และผู้รอบรู้ก็ดึงนางขึ้นมาจากน้ำ หลิงอวี๋เห็นว่าผู้รอบรู้เดินขากะเผลกไปข้างหนึ่ง แต่นอกจากนี้แล้วก็มิได้รับบาดเจ็บใด ๆ